Sterk concept en fijne personages maar niet het beste deel in de reeks

Met De stalker van Helen Fields keren we terug naar Connie Woolwine, een personage dat ondertussen echt haar plek heeft gevonden binnen de thrillerwereld. Als nieuwste deel in de reeks had ik er best wat verwachtingen van, maar helaas bleek dit niet het sterkste boek uit de serie.

In dit verhaal wordt Connie betrokken bij een zaak waarin een stalker zijn slachtoffers op een obsessieve en verontrustende manier benadert. Wat begint als een reeks ogenschijnlijk losse incidenten, groeit al snel uit tot een complex patroon waarin duidelijk wordt dat de dader zijn slachtoffers zorgvuldig kiest en psychologisch manipuleert. De spanning zit hem niet alleen in wat er gebeurt, maar vooral in hoe dicht de dader op zijn slachtoffers zit zonder meteen gepakt te worden.

Samen met haar partner duikt Connie in de gedachtenwereld van de dader. Hun samenwerking zorgt opnieuw voor een dynamiek die het verhaal echt draagt. De manier waarop ze elkaar aanvullen, uitdagen en soms ook tegenwerken maakt hen ontzettend vermakelijk om te volgen. Het geeft het boek een extra laag die verder gaat dan alleen het oplossen van de zaak.

Het verhaal zelf zit goed in elkaar en weet de spanning vast te houden. De hoofdstukken lezen vlot en de schrijfstijl van Helen Fields zorgt ervoor dat je gemakkelijk door het boek heen gaat. Toch miste ik net dat extra element dat eerdere delen zo sterk maakte. Het voelde allemaal degelijk, maar niet uitzonderlijk.

Ondanks dat blijft het een fijne thriller om te lezen. De combinatie van een interessant plot, een sterke schrijfstijl en personages die blijven boeien maakt dat ik me geen moment echt verveeld heb.

De stalker is misschien niet het hoogtepunt van de serie, maar wel een solide toevoeging die vooral fans van Connie Woolwine zeker zullen waarderen.