De kracht van kwetsbaarheid

Lisa geeft meteen aan dat dit boek niet geschreven is als zelfhulp boek. Hou ik van. Want hierdoor kun je je verwachtingen meteen bijstellen.

‘BANG’ is het verhaal van Lisa. Het verhaal van haar leven van vroeger tot nu. Hoe zij is opgegroeid, wat zij heeft meegemaakt en wat haar heeft gemaakt tot de persoon wie ze nu is.

En ik kan je vertellen dat ik vanaf de eerste pagina aan haar lippen hing.

Ik herkende namelijk al heel erg veel van haar jeugd, in het mijne. Het pesten op school, je eenzaam kunnen voelen, perfectionistisch zijn, altijd hard werken.

Waarschijnlijk omdat ik al zoveel herkende, zag ik meteen een patroon in haar leven waarvan ik wist dat het haar op latere leeftijd moeilijkheden kon bezorgen.

Doordat Lisa zo puur en rauw alles opschrijft zoals het is, voel je de intense emoties behoorlijk goed. Met regelmaat werd ik kwaad. Op haar klasgenoten, haar nep vriendinnetjes, op haar leraren. Ik riep zo nu en dan naar de bladzijden in de hoop dat ze mij zouden horen. Het voelde zo dichtbij, omdat de gevoelens, gedachten en emoties zo herkenbaar waren.

De wanhoop, het jezelf altijd maar afvragen wat je verkeerd gedaan hebt en wat je dan anders zou moeten doen. En het allesoverheersende schuldgevoel dat er ook nog eens doorheen sluimert, naast de dingen doen en willen doen die je blij maken en die een bijdrage leveren aan het uitgestippelde pad dat je in je leven wilt bewandelen.

Als Lisa in haar volwassen leven letterlijk te maken krijgt met een grond die onder haar voeten wordt weggeslagen en een huisarts haar vertelt dat ze een burn-out heeft, verandert haar leven drastisch. Er volgt een gevecht van acceptatie. Hier en daar lieten woorden van psychologen en huisartsen, mij behoorlijk ineen krimpen. Oh wat waren ook die situaties herkenbaar.

Als later blijkt dat het geen burn-out klachten zijn, maar iets dat veel dieper gaat dan dat, val je met Lisa mee in een groot zwart gat. En ik weet zeker dat mensen met een depressie en/of een angststoornis deze gevoelens direct zullen herkennen. Want ook Lisa krijgt uiteindelijk de diagnoses depressie en angststoornis.

En wat ben ik blij dat Lisa woorden heeft gegeven aan deze situatie. Dat ze ons meeneemt naar die periode in haar leven.

Ook vertelt ze ons over de reacties vanuit haar omgeving. Het begrip van haar lieve Daniel en ouders, maar ook vooral het onbegrip, van mensen die geen idee hebben wat dit alles voor haar betekent.

Die vooral maar doorgaan over wat het voor hen betekent, zonder ook maar te proberen te begrijpen waar Lisa zich in bevindt.

Ook maakt Lisa medicatie bespreekbaar. Net als ik kijkt ze naar het gebruik daarvan niet erg uit. Daarnaast brengt het er over nadenken, ook weer angsten met zich mee. Hoe herkenbaar.

Maar uiteindelijk, wanneer ze voelt dat de medicatie aanslaat, wordt duidelijk dat medicatie een fantastisch hulpmiddel is om orde te scheppen in de chaos.

Lisa wisselt haar verhaal in chronologische volgorde af met korte hoofdstukken waarin we in haar hoofd kruipen. We lezen gedachten, gevoelens, emoties. Gedachten die alle kanten opgaan. Die ook haar wanhoop laten voelen. En die oh zo herkenbaar waren.

Ik denk altijd dat ik de enige ben met dit soort gedachten in mijn hoofd. Maar Lisa’s verhaal bewijst dat het niet zo is. We zijn niet alleen.

Het feit dat Lisa alles bespreekt in haar levensverhaal, maakt dat het goed overkomt. Dat de boodschap duidelijk is. Dat ze net als anderen met een angststoornis ook humor blijft hebben en daarmee op het podium aan anderen wil vertellen wat het betekent om er mee te moeten leren leven. Dat laatste vind ik zo krachtig en daar heb ik zoveel bewondering voor.

Ik ben een groot voorstander van het bespreekbaar maken. Zelf bezit ik helaas de creativiteit niet om dit op een groter podium te doen. Maar Lisa doet het op deze manier voor ons. En daar ben ik haar dankbaar voor.

Lisa sluit haar boek af met een positieve insteek. Ze laat ons weten wat ze nu doet en hoe ze zich probeert niet te laten lijden door angst. Er spreekt kracht en hoop uit. En dat voor een boek dat geen zelfhulp boek is.

“Moed is niet de afwezigheid van angst; het is het overwinnen ervan”.
-Nelson Mandela – Quote aangehaald in BANG – Lisa Loeb

Conclusie
Ik had nog nooit van Lisa Loeb gehoord. Maar dankzij dit boek, heb ik haar op papier leren kennen.

En het had mijn zus kunnen zijn. En die heb ik altijd al willen hebben.

Ik heb zoveel herkenning in dit boek gevonden. Ik heb gelachen, ik ben boos geweest, heb een traan gelaten.

Maar bovenal, heb ik mij niet alleen gevoeld. Lisa heeft mijn leven weer een beetje lichter gemaakt. Want het delen van haar verhaal, heeft mij enorm veel gebracht. En dat is wat verhalen met je kunnen doen.

Lisa heeft humor in haar verhaal verweven waardoor het vlot leest. Toch heeft ze absoluut voldoende ruimte genomen om haar verhaal te vertellen en neemt ze de ruimte voor haar gevoel. Dit maakt ‘BANG‘ voor een ieder toegankelijk.

Dit boek is prachtig, het is intens, maar vooral krachtig, puur en hoopvol. Het bracht mij wat ik wilde.

En Lisa bewijst het maar weer eens, het tonen van kwetsbaarheid is kracht.