Geen match voor mij

In ‘De erfgenaam‘ maken we kennis met Lena. Zij vertelt ons haar verhaal vanaf het moment dat zij verhuisd is naar een nieuwe stad en naar een nieuwe school.

Er wordt meteen wat geheimzinnig gedaan over de reden van verhuizen, dus er zit een zekere mate van spanning in het verhaal.

De schrijfstijl van het duo valt direct op. Het is namelijk vlot en beeldend geschreven, wat er in ieder geval voor zorgt dat je het boek binnen no time uit hebt.

Toch had de schrijfstijl wat mij betreft ook een minpunt. Zeker in combinatie met het verhaal.

De auteurs hebben voor mijn gevoel te hard geprobeerd zich te verplaatsen in de doelgroep. Hierdoor voelen zowel de personages als het verhaal onrealistisch aan.

Persoonlijk vond ik het hier en daar zelfs ronduit slecht.

De meeste personages (voornamelijk Lena in dit geval) gebruiken het woord ‘fokking’ zo vaak dat het niet alleen irritant werd, maar zelfs nep ging aanvoelen. Ook was het gebruik van die uitdrukking vaak onnodig.

Wat de uitwerking van de personages betreft, was het woord oppervlakkig het eerste dat in mij opkwam. Diepgang is nauwelijks aanwezig. Dit geldt ook voor een realistische kijk op het leven. Interacties zijn niet realistisch en vaak zelfs gewoonweg te gemakkelijk.

In dialogen vinden we vaak veel tegenstrijdigheden. Zo is Lena bijvoorbeeld in de ene zin nerveus voor het één of ander en in de zin er direct na is ze ineens vol zelfvertrouwen. Pick one en werk het goed uit.

Het idee van een jonge meid die terecht komt in een nieuwe klas vol vreemden en die meteen vriendschap sluit met een prins, is eigenlijk al niet realistisch.

Het had de auteurs zeker gesierd als ze het verhaal meer diepgang hadden gegeven en wat meer hobbels op de weg van Lena hadden gestrooid.

Ik verwacht dan ook niet dat de YA doelgroep zich snel zullen herkennen in de personages.

Wat betreft het verhaal an sich, klinkt de achterflap tekst een stuk spannender dan het is. Eigenlijk gebeurt er vrij weinig in het verhaal.

Wanneer we de “grote” ontdekking doen omtrent de verhuizing van Lena en haar ouders, is ook dat enige beetje spanning gauw weg.

Een thema in dit verhaal is een ongewenste tienerzwangerschap. Nu komt dit in het echte leven nog steeds te vaak voor. Dat de auteurs dit mee hebben willen nemen in hun verhaal vind ik persoonlijk geen slecht idee.

Waar ik mij echter wel enorm aan stoor, is dat de auteurs dit onderwerp helaas enorm hebben gebagatelliseerd. Ouders die het allemaal wel prima vinden, zorgen voor oplossingen en een tiener die gewoon zijn/haar eigen ding kan blijven doen zonder ook maar enige verantwoordelijkheid te nemen.

De boodschap die over komt: ‘als je per ongeluk zwanger wordt, lossen je ouders alles op en die zorgen wel voor je kind’.

Not done. Mijn grootste ergernis in dit boek, naast de onrealistische en simplistische uitwerking.

Conclusie
‘De erfgenaam‘. Het eerste boek in de Royalteen serie van Anne en Randi.

Helaas is mij dit boek enorm tegengevallen. Met tweehonderd pagina’s had ik natuurlijk mijn verwachtingen een beetje moeten bijstellen.

Want er is niet voldoende ruimte voor een gedegen uitwerking en voldoende diepgang als we het hebben over personages.

Daarnaast zijn de auteurs naar mijn mening ook de mist in gegaan wat betreft het totaalplaatje.

Ze hebben geprobeerd zich in te leven in de doelgroep, maar slagen hier niet in.

Het verhaal voelt te geforceerd en te onrealistisch en jezelf als jong volwassene met de personages verbonden voelen is nauwelijks mogelijk.

En hoe de auteurs omgaan met het thema ongewenste tienerzwangerschap… Daar kan ik met mijn pet niet bij en heeft ook zeker bijgedragen aan mijn eindoordeel.

In en aan deze serie valt nog een hoop te verbeteren.

Dit boek en ik zijn dus helaas geen match.

Qua lengte is het in ieder geval een fijn boek om even tussendoor te lezen en de schrijfstijl in zijn geheel is niet te ingewikkeld, dus het leest zeker fijn weg.