Een bundel vol vuur

De cover van deze bundel sprak mij meteen aan. Een wit boek met een titel in knalrode letters. Moeilijk te missen toch?

De bundel heeft een uitgebreide introductie en geeft duidelijk aan dat het voor vrouwen is geschreven. Daarnaast is de bundel verdeeld in vier delen te weten: het proces, de verbranding, de vuurstorm en de as.

Alle delen bevatten een combinatie van proza en gedichten die samen een rode draad moeten vormen van een soort sprookje.

Deze bundel is de tweede in de ‘Vrouwen zijn een soort magie‘ serie en richt zich deze keer op de sterke vrouw die van niets of niemand meer iets zou moeten dulden.

Vandaar ook dat de heks deze keer niet op de brandstapel belandt.

De eerste bundel in deze serie heb ik zelf nog niet gelezen, echter ben ik hier dankzij de lovende woorden heel nieuwsgierig naar geworden.

Wat mij meteen aan deze bundel op viel, en dan met name aan de gedichten, is de bijna voelbare haat naar mannen toe.

De gedichten die Amanda geschreven heeft, hebben met zeer ingrijpende gebeurtenissen te maken. Die gebeurtenissen haal ik niet overal uit elk gedicht. De haat en de woede daarentegen zijn steeds weer opnieuw aanwezig.

Zelf kreeg ik hierdoor ook niet het gevoel dat het een bundel was over en voor sterke vrouwen. Ik haalde er zelf geen kracht uit en kon mij niet goed inleven in de woorden van Amanda.

Daarnaast waren veel gedichten, veel van hetzelfde. Herhalingen van woorden en zinnen maar ook van onderwerpen.

Ook vraag ik mij af of dit met de vertaling van de gedichten te maken had of dat het aan de gedichten zelf lag. Uit ervaring weet ik inmiddels dat gedichten in originele taal anders binnen kunnen komen dan een vertaling.

Wat ik wel heel erg aan deze bundel kon waarderen waren de gedichten over zelf liefde. Als er meer van deze gedichten in deze bundel waren verwerkt, denk ik dat hij veel meer bij mij binnen gekomen was.

Conclusie
‘De heks belandt dit keer niet op de brandstapel‘ is een bundel waar je van houdt of niet.

Vooral in de woede en de haat kon ik mijzelf niet vinden en samen met de herhalingen maakte dit dat deze bundel voor mij minder prettig leesbaar was. Wel denk ik dat de gedichten absoluut bij een heksen thema passen.

Ook aan het gebruik van de’&‘ stoorde ik mij met regelmaat. Maar dat is een persoonlijk dingetje denk ik.

Het was in ieder geval zeker een interessante ontdekking en met name de gedichten over zelfliefde wisten mij te raken.