Onder de indruk van het woordgebruik

Een schrijver die in zijn leven niets liever doet dan wandelen en schrijven, schrijft over zijn wandeling.

Een wandeling waarbij hij zich verwonderd over zijn omgeving, de schoonheid van de dingen om hem heen, maar ook de gedragingen van andere mensen.

Een wandeling waarbij hij zo nu en dan iemand op zijn pad ontmoet, waarmee hij een interessant gesprek voert, maar die hij ook maar wat graag vertelt hoe hij ergens over denkt.

Het boek begint met een woord vooraf van Machteld Bokhove, de vertaler van dit boek. Dit vond ik persoonlijk erg fijn, omdat Machteld ons meer vertelt over het boek en enige uitleg geeft.

In ‘De wandeling‘ neemt Robert Walser ons mee op een dagelijkse wandeling. Een wandeling die zeer optimistisch begint, maar waar later ook een gevoel van eenzaamheid ontstaat.

We leren de schrijver kennen als een zeer unieke persoonlijkheid, die er een eigen kijk op de wereld op nahoudt.

Roberts schrijfstijl deed mij denken aan het boek ‘Cliënt E. Busken‘ van Jeroen Brouwers die, net als Robert Walser, zin aan zin zijn verhaal vertelt vanuit de gedachten van zijn hoofdpersoon.

Ook in ‘De wandeling‘ vinden we geen hoofdstukken, geen alinea’s en geen witregels.

Zin na zin, zijn wij aanwezig in het hoofd van de schrijver en lopen wij met hem mee op zijn wandeling. We verwonderen ons wanneer hij zich verwonderd en voelen met hem mee wanneer hij zich druk maakt.

Het woordgebruik in dit verhaal is fenomenaal en voelt bijna poëtisch. Het waren dan ook de woorden die mijn aandacht vasthielden en niet zo zeer de wandeling op zich.

‘Pad en bosgrond leken op een tapijt. Hier binnen in het bos was het zo stil als in een gelukkige mensenziel, als in een tempel of toverslot of dromerige sprookjespaleizen, zoals in het slot van Doornroosje waar alles al honderden jaren lang slaapt en zwijgt. Nog dieper drong ik naar binnen en ik doe misschien een beetje mooipraterij als ik zeg dat ik mezelf voelde als een prins voorzien van gouden haar en krijgsuitrusting. Het was zo plechtig in het bos dat de gevoelige wandelaar als vanzelf in beslag genomen werd door kostelijke fantasieën. Wat maakte de betoverende stilte van het bos mij gelukkig!’

Robert Walser – ‘De wandeling‘

Robert Walser maakt in zijn verhaal verschillende en vlugge sprongen, waardoor het verhaal niet altijd even logisch is. Het bracht mij daardoor zeer vaak in verwarring.

In dit boek vinden we na ‘De wandeling‘, een essay over Robert Walser, geschreven door W.G. Sebald. Samen met de aan het eind toegevoegde biblio- en biografie, geeft ons dit meer achtergrond informatie over Robert Walser en plaatst het zijn gedachtegang meer in perspectief.

Juist die informatie in combinatie met het verhaal van Robert Walser, bezorgde mij kippenvel. Het maakt dat je op een andere manier naar het verhaal gaat kijken en daarnaast vraagt het absoluut om een herlezing.

Conclusie
Mijn complimenten gaan allereerst uit naar Machteld Bokhove, die mijns inziens een prachtige vertaling heeft geschreven van een zeer bijzonder verhaal.

Robert Walser was een bijzondere man en dit wordt absoluut bevestigd door het essay en de biografie. Deze informatie zorgt er tevens voor dat je ‘De wandeling‘ meteen op een heel andere wijze bekijkt en leest.

Ik was niet perse onder de indruk van het verhaal, maar des te meer van het taal- en woordgebruik. Ik werd verliefd op zinnen die mij in eerste instantie niets zeiden.

Het lezen van ‘De wandeling‘ was met recht een stap uit mijn comfortzone. Toch had ik deze voor geen goud willen missen, want een zeer unieke ervaring was het zeker!

‘De wandeling‘ is een verhaal dat je zelf moet ervaren en dat het herlezen zeker waard is.