Wat mij betreft, zeker beter dan het eerste boek.

Met ‘Feniksvlam‘ keren we terug naar de herberg Havenfall en natuurlijk naar Maddie.

Samen met de afgevaardigden, haar oom de herbergier en andere interessante personages, is zij herstellende van hun laatste confrontatie met de Zilveren Prins.

Het boek begint met een fijne korte samenvatting met uitleg over de verschillende werelden en Havenfall. Een fijn begin om je geheugen weer even op te frissen.

Alhoewel het natuurlijk een jaar geleden is dat ik ‘Havenfall‘ las, zat ik er door deze samenvatting weer meteen in.

Verder begint ‘Feniksvlam‘ met een introducerend sprookje. Een sprookje dat later nog wel eens heel belangrijk zou kunnen zijn.

In het verhaal zelf gaan we direct terug naar Maddie en wordt de draad letterlijk opgepakt waar het eerste boek is geëindigd.

Mede dankzij de vlotte schrijfstijl van Sara Holland, voelde dit meteen als thuis komen in een wereld die mij zo vertrouwd was geworden na het eerste boek. Heerlijk!

Net als bij het eerste boek, vond ik de world building fantastisch. Een omgeving waarin zoveel verschillende werelden samenkomen, vraagt gewoon om een mooie reis.

En in dat opzicht ben ik absoluut niet teleurgesteld!

In mijn recensie van het eerste boek merkte ik al op dat ik graag meer actie zou willen zien in het vervolg. En die actie heb ik zeker gekregen!

Omdat het boek de draad oppakt vanaf het einde van het eerste boek, verspilt Sara absoluut geen tijd aan onnodige uitleg over de wereld en onderlinge verhoudingen. Zelf houd ik niet van herhaling, dus was dit voor mij zeker een pluspunt.

Het boek is wederom geschreven vanuit Maddie in de eerste persoon, en het is fijn om te lezen hoe het met haar gaat. In dit tweede deel was er ook voldoende ruimte voor ontwikkeling van haar personage.

In dit verhaal gebeurt veel. En dat wat er gebeurt, gebeurt ook heel snel. Hier en daar had dit absoluut was minder vlug gemogen en had Sara best wat uitgebreider mogen zijn. We volgen Maddie namelijk op een reis buiten Havenfall, en zeker van die omgeving had ik iets meer beschrijving verwacht.

Het plot is absoluut interessant en de spanning wordt in het verhaal zeker opgebouwd. Ik vond het zelf erg tof om meer van één van de betrokken werelden te zien en ook in dit verhaal zaten zeker onverwachte wendingen.

Omdat ik op internet las dat deze twee boeken samen een duology vormen en dit dus ook het laatste ‘Havenfall’ boek zou zijn, was ik wel een klein beetje teleurgesteld wat betreft de verhaallijn.

Met een duology in gedachten, heeft ze namelijk in heel weinig pagina’s geprobeerd een verhaal af te ronden met een voor mij onbevredigend einde.

Ze heeft middels een extra hoofdstuk vanuit een ander perspectief losse eindjes beantwoordt, maar voor mij voelde het niet echt als afgesloten. Er bleven voor mij nog te veel vragen over. Ook suggereert het extra hoofdstuk een nieuw verhaal.

Ik kan alleen maar hopen dat dat er ooit komt. Want er valt nog zoveel meer te ontdekken aan deze werelden! En ik gun elke wereld verbonden aan Havenfall, een eigen verhaal.

Personages
Veel van de personages uit het eerste boek zien we gelukkig terug. Deze krijgen ook iets meer verdieping vergeleken met het eerste boek.

Ook maken we kennis met enkele nieuwe personages. Hun introductie was erg interessant, al had ik graag nog meer over hen te weten gekomen.

Bij Maddie vond ik een duidelijke ontwikkeling zichtbaar. Ze leert in dit boek voor zichzelf na te denken en beslissingen af te wegen. Al is niet iedereen het altijd met haar eens.

De ‘Love Triangle’ tussen Maddie, Brekken en Taya wordt ook in dit boek benoemd, maar jammer genoeg staat dit zeker niet op de voorgrond. Ook had ik wat betreft het einde zeker meer verwacht aan informatie.

Hier lagen wat mij betreft wat gemiste kansen.

Een nieuw belangrijk personage wordt geïntroduceerd die het verhaal een bijzondere wending geeft. Vanwege spoilers kan ik hier uiteraard geen uitspraken over doen. Hij stal echter mijn hart en voor mij heeft hij dit verhaal zeker afgemaakt!

Alle personages leren in dit verhaal meer over het omgaan met vertrouwen en dat niet alles is wat het lijkt.

Sara heeft dit op een toffe wijze in haar verhaal verwerkt.

De uitwerking van de personages vond ik zeker voldoende voor dit boek, maar als het aan mij had gelegen, hadden ze meer verdiept mogen worden en het verhaal langer.

Conclusie
‘Feniksvlam‘ vond ik in alle opzichten beter dan ‘Havenfall‘.

Het bevatte meer informatie over personages en een hoop actie. Vooral die actie vond ik tof, want het maakte dat ik mij voelde als een ontdekkingsreiziger in een nieuwe wereld.

Letterlijk een wereld vol wonderen.

Sara Holland heeft ook echt een heerlijk schrijfstijl en weet je echt het verhaal in te slepen.

Ik denk dat ik het vooral daarom jammer vond dat het boek gewoon niet langer was.

Ik hoop ook echt dat “het einde”, niet het echte einde is, want ik ben nog niet klaar met Havenfall!