Een super tof en duister debuut!

Een boek dat op alle fronten een vaag begin kent. Zo kwam de thriller ‘Spiegeltweeling‘ van Carole Johnstone in eerste instantie op mij over.

Toch, zoals zo vaak, is niet alles wat het lijkt en werd ik positief verrast!

‘Spiegeltweeling‘ bestaat uit twee delen en heeft een bijzonder proloog en sluit af met een fijn epiloog.

In dit boek vinden we ook een plattegrond, en dit was voor mij de eerste keer dat ik die tegen kwam in een thriller. Ik kan je in ieder geval verklappen dat deze plattegrond erg handig bleek te zijn.

De proloog vindt plaats in 1998 en hierin maken we kennis met de zussen Cat en El. Dit proloog zorgde direct voor een sinistere ondertoon in het verhaal en voelde zeer duister.

Het verhaal is geschreven vanuit Cat in de eerste persoon. Vanaf de eerste pagina’s is voelbaar dat er iets verschrikkelijks is gebeurt in het verleden, maar dit blijft tot bijna aan het einde toe onduidelijk.

Deze onduidelijkheid zorgde wat mij betreft voor een toffe opbouw aan spanning en de urgentie om verder te willen lezen.

Toch loopt de flow in het verhaal niet altijd even fijn. Carole heeft een fijne schrijfstijl, maar in de tekst wordt met regelmaat gewisseld tussen het heden en verleden vanuit de ogen van Cat. Hierdoor vervaagd de scheidingslijn tussen werkelijkheid en fantasie soms.

Soms begon ik hierdoor aan mijzelf te twijfelen. Het was absoluut een wijze van schrijven waar ik even doorheen moest bijten. Wel wordt, naarmate het verhaal vordert en ook Cat veel meer in het hier en nu gaat leven, alles duidelijk.

En ondanks dat de hoofdstukken vrij lang zijn, word je juist door die onzekerheid en verwarring getriggerd om te willen weten wat zich heeft afgespeeld in de jeugd van Cat en El.

Verder is de schrijfstijl beeldend. Ondanks dat je door de gedachten van Cat soms het gevoel hebt de realiteit te verliezen, is dit ook de kracht van dit verhaal.

Je bent namelijk af en toe net zo in verwarring als Cat. Dit maakt niet alleen de opbouw aan spanning heel gaaf, maar zorgt ook dat de toffe en verrassende wendingen goed uit de verf kwamen!

Laat je dus niet afschrikken door het soms wat “wazige” verhaal! Het wordt echt duidelijk!

Het verhaal sluit af met een epiloog dat naast nog meer verrassende wendingen, ook zorgt dat dit boek geen losse eindjes kent.

Personages
‘Spiegeltweeling‘ is het verhaal van Cat.

Carole heeft enorm veel aandacht besteedt aan de uitwerking van haar personage. Door de wijze van schrijven zit je echt in haar hoofd en voel je je soms net zo verward als Cat.

Het feit dat je niet meteen alles weet of begrijpt, maakt het daarnaast ook nog eens enorm intens.

In dit verhaal maken we naast de volwassen Cat, ook kennis met haar als kind.

Een interessante toevoeging, omdat het zeker bijdraagt aan de ontwikkeling van haar personage.

Cat is een complex personage dat tot zijn recht komt in deze complexe psychologische thriller.

Dit zelfde geldt voor tweelingzus El. Cat neemt ons mee in haar gedachten naar haar zus. En het wordt zeker duidelijk hoe verschillend een tweeling kan zijn qua karakter.

Het meest opvallende in deze thriller vond ik de verschillende coping strategieën. (De wijze waarop een persoon omgaat met bijvoorbeeld een traumatische gebeurtenis).

Carole heeft dit absoluut op toffe wijze uitgewerkt in haar verhaal.

Er zijn ook een aantal andere belangrijke personages die een bijrol vervullen. Maar zonder spoilers kan ik hier geen uitspraken over doen. Wel kan ik zeggen dat deze personages een spil zijn in een interessant en groot web vol verrassingen en wendingen.

Conclusie
‘Spiegeltweeling‘ is wat mij betreft een super tof debuut dat zeker naar meer smaakt.

In eerste instantie was ik wat in verwarring door de gedachten van Cat, omdat het soms lijkt alsof ze de realiteit uit het oog verliest.

Uiteindelijk blijkt dit juist de grote kracht van dit verhaal. Niet alles is wat het lijkt en ieder individu gaat anders om met traumatische gebeurtenissen.

Het verhaal had het gehele boek lang een duister en sinister tintje. De opbouw aan spanning is wat mij betreft dus zeker geslaagd.

Het plot en de meerdere verrassende wendingen, die ik oprecht niet zag aankomen, maakten dat ik dit boek met open mond en een diepe zucht dichtsloeg.

Mijn hoofd tolde er van, maar op een positieve manier!

Carole Johnstone heeft absoluut een toffe psychologische thriller geschreven die mij nog wel even bijblijft!