Teleurgesteld

Wie de eerste twee boeken heeft gelezen, en met name het einde van ‘Exodus’, weet dat er ons het één en ander staat te wachten in ‘The finish line’.

‘Flock’, het eerste boek, stal meteen mijn hart. Het tweede boek ‘Exodus’ verbrijzelde het in miljoenen stukjes en de tranen stroomden over mijn wangen.

Natuurlijk was ik enorm benieuwd naar dit derde boek, maar spannend vond ik het wel.

Want weet Kate Stewart in deze afsluiting het verhaal op een goede manier af te ronden?

Aan het einde van ‘Exodus’ kregen we een voorproefje van ‘The finish line’ en met dat voorproefje wisten we meteen dat Tobias eindelijk zelf aan het woord komt.

‘The finish line’ is voornamelijk geschreven vanuit Tobias en eindelijk leren we zijn achtergrond en zijn beweegredenen kennen.

Zijn perspectief wordt afgewisseld met dat van Cecelia en we zien in dit boek de ontwikkeling die zij heeft doorgemaakt.

Wat mij direct terugbrengt bij het perspectief van Tobias.

Waar we hem in de voorgaande boeken hebben leren kennen als de leider van The Ravenhood met een geheimzinnig, sterk en opvliegend karakter, had ik in dit laatste boek vooral het gevoel dat Kate Stewart zijn hele aantrekkelijke karakter overhoop haalde.

Tobias kwam in dit boek vooral op mij over als een emotioneel wrak.

Natuurlijk niet gek met alles dat hem is overkomen, maar voor mijn gevoel was er niets meer over van de man die ze eerder aan ons voorstelde.

Hierdoor daalde hij flink in mijn favorieten lijstje van personages in deze serie.

Hij was zeer dramatisch.

De terugblikken naar het verleden van Tobias gedurende het verhaal, laten wel zien waar hij vandaan komt en ondersteunen het verhaal in zijn geheel. Ze droegen wat mij betreft echter niet bij aan het veranderende beeld.

Halverwege het verhaal wordt duidelijk dat Kate Stewart Cecelia eindelijk een sterkere en krachtigere rol wilde toebedelen, maar wat mij betreft pakte dit niet goed uit gezien haar karakter opbouw in de eerste twee boeken.

Het voelde vooral onwerkelijk en een beetje te ver gezocht.

Het dramatische gedrag van Tobias neemt de eerste helft van dit boek in beslag en wat mij betreft had Kate een hoop van deze drama weg kunnen laten. Het boek had de helft korter gekund.

We lezen vooral veel herhaling.

Ik begrijp de keuze om de kwetsbare kant van Tobias in dit laatste deel te laten zien en daarnaast de sterke kanten van Cecelia.

Maar naar mijn mening is het niet op de juiste wijze uitgewerkt en gaf het mij persoonlijk meer gevoelens van irritatie dan van begrip.

Daarnaast liet het mij Dominic nog meer missen.

Gelukkig komen we in dit laatste deel wel nog een aantal oude bekenden tegen en alhoewel ze helaas maar kort in beeld zijn, is het zeker fijn te weten hoe het met hen gaat.

In de tweede helft van dit boek werkt Kate Stewart toe naar een ingewikkelde ontknoping die zelfs de personages zelf niet zagen aankomen.

De uitwerking laat te wensen over en de bijbehorende intriges op de achtergrond zijn gewoon niet uitgewerkt.

Het plot is daardoor verrassend, maar wat mij betreft niet op een goede manier en zeker niet in lijn met de voorgaande twee boeken.

Ik was eerlijk gezegd nogal teleurgesteld.

Teleurgesteld in de hoeveelheid persoonlijke drama van Tobias, de omvorming van de personages en het gemis van The Ravenhood als geheel.

Ook in de meerdere epilogen, ja meerdere, verdween The Ravenhood zelf enorm naar de achtergrond. En dat terwijl het doel en de acties van deze organisatie juist zo belangrijk waren.

Kate Stewart vertelt tussen neus en lippen door dat de organisatie wat doet, maar wat precies wordt niet duidelijk.

Hierdoor is ook de dreiging voor de levens van leden van The Ravenhood, in het bijzonder dat van Tobias en Cecelia, niet voelbaar.

Met het einde van het boek heeft Kate Stewart een soort van happy end/afsluiting willen schrijven, maar ook deze voelde ik niet.

Wel lijkt er een open eindje voor de toekomst te zijn.

Net als de twee voorgaande boeken bevat ook dit laatste deel expliciete erotische scènes. Deze grenzen absoluut aan het dark romance genre en daar heb ik dan wel van genoten.

Conclusie
‘Flock’ en ‘Exodus’ hebben mij emotioneel keihard weten te raken.

Ook tijdens het lezen van ‘The finish line’ heb ik een traan gelaten, maar dat had vooral te maken met een herhaling van de gebeurtenissen in ‘Exodus’.

‘The finish line’ zelf heeft mij een beetje beduusd achtergelaten.

Ik was geen fan van de kant die dit verhaal opging en de focus op de gebroken man die Tobias is geworden.

Al snap ik de keuzes die Kate gemaakt heeft wel. Maar helaas voelde ik het gewoonweg niet.

Ondanks dat dit boek niet in mijn lijn der verwachtingen viel van een slotdeel, is het wel een afsluiting van een aantal heftige jaren (boekjaren uiteraard).

En ondanks mijn teleurstelling na het lezen van dit derde deel, blijf ik absoluut fan van The Ravenhood en ben ik heel benieuwd naar ander werk van Kate Stewart.