Het weeshuis

Suffolk, Engeland 1948

Kort na de oorlog werd het leven van de jonge Clara Newton compleet overhoop gehaald. Haar verloofde Michael die diende als gevechtspiloot bij de RAF is gesneuveld en ze moet het verder alleen zien te redden. Als ze ook nog eens haar job verliest wordt haar financiële toestand onzeker en heeft ze uiteindelijk dringend nood aan een nieuwe huisvesting. Haar geluk lijkt te keren als ze na een succesvolle sollicitatie aan de slag kan als inwonend huismoeder van het kindertehuis Shilling Grange. Eenmaal daar aangekomen krijgt ze allesbehalve een warm onthaal en neemt de laatste non uiteindelijk haar koffers richting uitgang waardoor Clara er compleet alleen voor komt te staan.

…De non liet haar niet binnen maar hield de deur op een kier, keek haar aan met tot spleetjes geknepen ogen. Haar gezicht was wit en het leek alsof er poeder op zat. Ze had kleine zwarte ogen, als kiezels in de sneeuw. “Jij zit zeker in de problemen.” “ Neem me niet kwalijk?” “Doe je jas even open. Laat me zien. Twaalf weken, zou ik zeggen, op zijn hoogst.” “Ik ben hier voor de baan”, mompelde Clara. Ze had spijt van het broodje dat ze in de trein had gegeten. “Ik ben de nieuwe huismoeder. Ik ben juffrouw Newton – Clara. Hoe heet u?” “ Zeg maar zuster Eunice”. “Had de gemeente u niet verteld dat ik zou komen? “ Zuster Eunice snoof. “ Ik had een ouder iemand verwacht.” …

Het weeshuis is gevuld met kinderen van verschillende leeftijden en komaf. Kinderen die op een té jonge leeftijd al té veel vreselijke dingen hebben meegemaakt. In het begin gaat het allemaal wat stroef en is het aftasten want Clara is zelf kinderloos en heeft totaal geen ervaring in de opvoeding van kinderen maar gelukkig kan ze af en toe terecht voor advies bij haar vriendin Judy.

De dichte omgeving reageert met gemengde gevoelens ten opzichte van Clara, de kinderen en het tehuis. Wellicht komt het door de oorlog dat mensen nogal koud en afstandelijk zijn en vooroordelen hebben maar Clara houdt zich sterk en groeit in haar rol als huismoeder. Ze steunt de kinderen waar ze kan en weet uiteindelijk een warme huiselijke sfeer in het weeshuis te creëren. Geleidelijk aan maakt ze toch wat vrienden in de buurt waarop ze af en toe kan rekenen.

Terwijl buurman Ivor graag kritiek op haar heeft en haar stappen met argusogen volgt probeert de welstellende advocaat Julian haar te versieren. Hij kan haar een veel beter leven bieden, een zorgeloos leventje met de nodige luxe en dat klinkt toch wel heel aanlokkelijk nu in deze schaarse naoorlogse tijden. De vrouw van de dokter is het er alvast mee eens dat ze beter een goede partij kan trouwen zodat ze een makkelijke toekomst kan genieten. Haar vriendin Judy is trouwens ook getrouwd, ook al vindt Clara die man maar niets. Maar is Clara’s hart al klaar voor een nieuwe liefde?

...'Ik heb een relatie met acht kinderen op dit moment, en daar zit mijn hoofd zo propvol mee dat ik denk dat het bijna uit elkaar spat'...

Het Weeshuis is het eerste deel van de weeshuisserie geschreven door Lizzie Page. Dit is mijn eerste kennismaking met deze schrijfster en ze heeft me echt heel aangenaam verrast. Ze schrijft leuk en vlot. Ze combineert fictie met historische elementen, niet overdreven zwaar maar laat ons voldoende voelen hoe het er destijds aan toe ging – we ervaren de naoorlogse gevolgen zoals de armoede en de schaarste en ze beschrijft de spanning die er hangt in de samenleving. Ook laat de schrijfster de kinderwetgeving meespelen in het verhaal.

Het sociale leven komt geleidelijk aan terug op gang. Door de inspanningen van Clara neemt ze de kinderen mee naar de kermis en naar de film. Het zijn zo van die dingen die voor hen een wereld van verschil maken en een glimlach op hun gezicht toveren. Zalig toch!

De schrijfster weet alle personages, inclusief de kinderen goed neer te zetten. Ze hebben elk hun eigen karaktertje, talent en gebreken maar als lezer sluit je ze allen in je hart.
Ook Clara sluit je meteen in je hart. In het begin van het verhaal is ze zo naïef en onwetend maar ze groeit uit tot een sterke vrouw die de juiste beslissingen maakt ook al loopt niet alles zoals ze het zelf wil. Haar hart is groot genoeg om veel lief te hebben.

Ze runt het weeshuis op haar eigen maniertje. Ze heeft het niet makkelijk – kinderen van verschillende leeftijden hebben elk afzonderlijk aandacht nodig en hebben specifieke noden. Soms draait ze dol door het pubergedrag van de ene en baart ze zich zorgen door het plotse gesloten gedrag van een andere. Ze haalt niet alleen het beste uit de kinderen maar ook uit zichzelf. Onbewust hebben ze elkaar nodig en vullen ze elkaar aan want net zoals de kinderen was ook Clara ontworteld en voelde ze zich eenzaam en verloren. Ik ben echt ontzettend benieuwd hoe het verder gaat in deze serie.

#belgischbookstagrammer #rebekka_leest