Met tegenzin uitgelezen

Dit boek is het verhaal van een vrouw, die een glanzende carrière heeft in een mannenwereld. Een vrouw, waar ik wat dat betreft bewondering voor kan hebben; voor haar carrière, maar ook haar energie en haar bijzondere hobby. Helaas las het boek niet zo fijn. Het deed me denken aan een monoloog, waarin de spreker vergeet adem te halen. Het dendert maar door.

Het begin van het boek beschrijft de familie van de vrouw. Haar moeder is Nederlands, haar vaders familie komt uit Indonesië. Een grote familie. Ergens halverwege raak ik de draad van wie-is-wie kwijt. Ik snap dat deze afkomst bepalend is geweest voor haar opvoeding, maar vraag me af of het ook zo uitgebreid moest. Die hele familie komt later amper terug.

Tijdens het vertellen varieert de schrijver het perspectief van 'ik', naar 'je' en wij, waar het voornamelijk toch het verhaal van deze vrouw is. Kennelijk gaat ze ervan uit dat íedereen in haar omgeving hetzelfde deed en dacht of dat ze ergens model voor stond. Dit geldt voor haar middelbareschooltijd en haar studentenjaren, maar ook verder kan een relaas ineens van 'ik' naar 'je' gaan, terwijl het verhaal gewoon wordt doorverteld.

Terwijl haar leven een aaneenschakeling is van bewuste en onbewuste keuzes, heeft de vrouw een duidelijk oordeel over mensen, die een andere keuze maakten. Vooral over vrouwen. Vrouwen, die op zoek zijn naar mannen met een glanzende carrière in het verschiet, zodat ze zelf niet hoeven te werken, bijvoorbeeld. Dit oordeel klinkt al door, wanneer een studiegenoot in haar ogen vroeg trouwt en met deze vrouw aan kinderen begint. Dat deze studiegenoot later depressief wordt, lijkt volgens de schrijfster bijna inherent aan de keuze die hij maakte door voor deze vrouw te kiezen en er al vrij snel vier kinderen mee te krijgen.

De vrouw is handig. Naast haar carrière klust ze veelvuldig aan hun Engelse auto's en verbouwt in huis . Zoals ik al zei heb ik bewondering voor zoveel energie. Daarbij krijgt ze ook nog twee kinderen. Gelukkig plopt haar lichaam weer in vorm na tien keer sporten in de sportschool, want dat is niets voor haar.

Opvoeden kan ze goed, in tegenstelling tot anderen. En terwijl de kinderen opgroeien lezen we een aantal sneeren naar het onderwijzend personeel en andere ouders, die niet op kunnen voeden, kennelijk.

En dat lijkt een tendens in het boek. De schrijfster/hoofdpersoon werkt, klust, kiest en borrelt dat het een lieve lust is. Vrouwen die andere keuzes maken, om wat voor reden dan ook, zijn mutsen en tuthola's. De toon leest neerbuigend en respectloos naar een behoorlijke groep vrouwen. Vooral vrouwen. En misschien de mannen die voor deze vrouwen kiezen.

Wanneer de vrouw de pensiongerechtigde leeftijd bereikt, gaat ze zeker niet genieten. Dat is bijna een vies woord. Ook zul je haar niet tegenkomen op een elektrische fiets met zo'n lelijk jasje. Waarvan akte.

Als ik het boek niet gratis gekregen had van Hebben, met het verzoek een recensie te schrijven, was ik veel eerder gestopt. Nu las ik door, me afvragend wanneer de humor en de spitsvondigheid kwamen. Wanneer het echt leuk ging worden. Ondertussen dacht ik aan de stapel boeken, die op me lagen te wachten.

Al met al een boek met een interessant verhaal, dat helaas niet zo boeiend beschreven is.