Wie mooi en goed is, zal mooi blijven

Wat er over is van de gedichten van de Griekse dichter Sappho is weinig. Heel weinig. Sappho leefde ongeveer van 630 tot 575, voor Christus. Je kunt je moeilijk voorstellen wat een reis in de tijd haar woorden hebben gemaakt om eind 2020 door mij gelezen te worden. Woorden die misschien zelfs nooit door haar opgeschreven zijn. Gedichten werden vaak slechts voorgedragen, soms muzikaal begeleid (Sappho bespeelde de lier) en verder mondeling de wereld ingedragen. De eerste overgebleven schriftelijke getuigenissen van het leven en het werk van de “tiende Muze” - zoals Plato haar noemde – werden zo’n 500 jaar na haar dood opgetekend. Wat door de eeuwen heen is overgedragen is herschreven en herschreven, gewikt en gewogen zoals elke periode gewikt en gewogen in een “nieuwe” periode in de geschiedenis weergegeven wordt.
Maar 2500 jaar nadat Sappho haar lyrische gedichten schreef, oreerde of zong, lees ik haar woorden. Eén volledig gedicht is ontsnapt aan het verval van de papyrus rollen waarop in haar tijd geschreven werd. Daarnaast zijn er tien langere fragmenten geherconstrueerd, twintig korte fragmenten en de rest van de oogst bestaat op het ogenblik uit losse regels of enkele woorden. Een stuk of 200 in totaal. Weinig, ja. Maar wat zal er over 2500 jaar over zijn van onze huidige culturele nalatenschap?

Sappho schreef over persoonlijke zaken. Ze was de eerste dichter die dat deed. Tot dan toe werd er voorgedragen over helden, over goden. Zij vertelde de liefde (moeder-kind, man-vrouw, vrouw-vrouw), het verdriet, de natuur.
De weinige overgebleven woorden beroeren en ontroeren me door hun puurheid, hun perfectie, hun balans. Ze liggen zo dicht bij de gevoelens van nu. De wereld is veranderd, de mens is veranderd, maar het onvatbare is nog net zo onvatbaar als toen:
,,Wie mooi is, is mooi zolang je kijkt,
wie mooi en goed is, zal mooi blijven.''

●●●●○ (4,5/5)

Voor meer: http://rondetijd.blogspot.com/2020/12/wie-mooi-en-goed-is-zal-mooi-blijven.html