De kleuren van Anna

Lang heb ik zonder twijfelen “blauw” geantwoord als gevraagd werd wat mijn lievelingskleur was. Nu ben ik er minder zeker van.
Dat blauw heeft te maken met de lucht, denk ik, het oneindige, de vrijheid. Dat gevoel. Wellicht dat je, naarmate je ouder wordt, anders tegenover die begrippen gaat staan. Het oneindige, die vrijheid, het zijn niet meer van die vanzelfsprekende streefpunten die het eerst wel waren. Het leven heeft je op een gegeven moment geleerd dat niets oneindig is, en dat absolute vrijheid niet bestaat als je samenleeft zoals wij allemaal samenleven op deze aardkloot, de blauwe planeet. Blauw blijft zijn charmes houden in het spectrum, maar veel hangt van de omstandigheden af. Ik vind bijvoorbeeld niks zo saai als een egaal blauwe hemel. Verschrikkelijk. Een wolk, een wolk, mijn koninkrijk voor een wolk!
Blauw dus, mooi, net als een boel andere kleuren. Groen, wijnrood, terra hoewel dat ook rood is. En zo dienen er zich elke dag een waaier van kleuren aan die ik ook wel mooi vind, op dat moment, in die omstandigheden.
Het gaat me gemakkelijker af een kleur te noemen die ik over het algemeen minder mooi vind. En dat is geel. Ik vind geel te lawaaierig, te opdringerig, te dominant, druk, drukkend. Geel laat geen ruimte voor een gesprek.

In “De kleuren van Anna” wordt veel gesproken. Aan de ene kant Anna, een dame op leeftijd die haar tijd vult met meer of minder lange wandelingen met de hond, en met een bescheiden strijd tegen het onrecht in de wereld. Het helpen van asielzoekers, bordjes in het bos tegen de ongecontroleerde houtkap. We zijn in Zweden, een parel van de democratie die de hoogste treden van de ranglijsten van welzijn in de wereld bezet. Maar dus ook haar schaduwrandjes heeft.
De andere gesprekspartner is Sander Kollaard, het schrijvertje, zoals Anna hem noemt. En hij is de link naar de wereld “buiten”, wat er daar gebeurt, van de zaken die de internationale nieuwskanalen maandenlang bezig houden (Covid, de Amerikaanse presidentsverkiezingen) tot de aangename goh-dat-wist-ik-niet-dingetjes.
Na twee bladzijden heb ik al geleerd dat een ster dieper rood kleurt naarmate hij verder van ons verwijderd is. Op die manier kan men de afstand tussen de aarde en andere planeten en sterren berekenen. Goh, dat wist ik niet.

Kollaard bewees met “Uit het leven van een hond” een meester te zijn in het omschrijven van alledaagse situaties en de gedachten die daarbij opborrelen. In “De kleuren van Anna” blijkt dat het natuurlijk weten te verwoorden van dialogen hem minder gemakkelijk afgaat. Ze verlopen wat stroef, en stopwoordjes die blijven terugkomen door het hele boek worden op den duur zelfs een beetje irritant. Dat is jammer, vooral omdat de helft van het werk drijft op de gesprekken tussen de twee hoofdrolspelers.

De ideeën van het ‘schrijvertje' over hoe het gaat met de wereld zijn mijn ideeën, en van ieder zichzelf respecterend links denkend mens. Niks nieuws onder de zon wat dat betreft, ook al niet wat het niet-doen betreft. We veroordelen veel, maar echt actie. Ho maar.
Gelukkig heeft Kollaard daar Anna voor, die enigszins verrassend verder gaat in haar protesten dan dat aanvankelijk gedacht wordt. Zij geeft nog enigszins swing aan het verhaal, maar te weinig om de kleuren echt te laten sprankelen. Het blijft een ietwat flets geheel. Jammer, want het idee achter de romanlijn is helemaal niet onaardig.

Sander Kollaard – “De kleuren van Anna” (2021)
●●●○○ (3/5)

PS: Ik ben kleurenblind, maar ik geloof niet dat dat invloed heeft gehad op mijn beoordeling.

De volledige recensie, met plaatjes en praatjes, vind je hier: https://rondetijd.blogspot.com/2022/07/de-kleuren-van-anna.html