Totaal witte kamer

Wat is de taal van water, wat is de taal van sneeuw, van de wind. De taal, het woord, het is zo flinterdun, zo vluchtig. Zo oppervlakkig, als je haar ware gewicht meet. Je komt niet eens aan de 21 gram, het gewicht van onze ziel, zoals Duncan MacDougall met een experiment uit 1907 wilde bewijzen. Wie daar niet in gelooft komt wellicht tot de conclusie dat de ziel niet bestaat, en dus geen gewicht heeft. En we zijn weer terug op het werkelijke gewicht van het woord. Voor wie stelt dat een woord in geschreven vorm ten minste het gewicht van de inkt of van het grafiet heeft, verwijs ik naar René Magritte. Ceci n’est pas une pipe.
Prachtig dat iets wat geen gewicht heeft zulke diepe indrukken achter kan laten. Indrukken die je op hun beurt niet kan zien, maar die je voelt.

Dit zijn gedachten die bij me opkomen als ik mijn eerste bundel van Gerrit Kouwenaar lees, “Totaal witte kamer”.

,,
woorden op glas

Woorden op glas, het kan haast niet minder
men kijkt er doorheen zover het oog taalt

wat zich tussenbeide sprakeloos spiegelt
hangt van het licht af, zomer of winter

soms ziet men hoe over verwonderde lippen
letters verschijnen alsof men ze ademt

soms vallen ze in een ogenblik samen
en zijn ze voorgoed van spiegels bevrijd

woorden op glas, maar kijk, het wordt donker
de winter spelt winter, de zomer spelt zomer
de tijd spelt de tijd –
''

Voor Paula.
Ik las dat Kouwenaar “Totaal witte kamer” op heeft gedragen aan zijn overleden vrouw, Paula. Het verklaart wellicht enkele gedichten, maar ik geloof niet dat het echt uitmaakt. Woorden verdwijnen, vervluchten, koelen af op het moment dat ze uitgesproken zijn. Soms, heel soms worden ze onthouden.
Maar hoe, hoe zei hij dat ook alweer? Jij was erbij. Toch?
Weinig, of misschien is er wel niets met een een lager soortelijk gewicht dan het woord. Het leven wellicht.

Gerrit Kouwenaar – “Totaal witte kamer” (2002)
●●●●○ (3,5/5)

De complete recensie, met plaatjes, vind je hier:
https://rondetijd.blogspot.com/2022/06/totaal-witte-kamer.html