Leesjongen

Het is een algemeen bekend feit dat stadsvogels een toontje hoger fluiten dan hun soortgenoten van het platteland. Ze fluiten ook harder. Interessant is dat, zeker als je nagaat dat er bij de stadsfluiters ook nog een verschil hoorbaar is tussen weekdagen en het weekend.
En neen, wij zijn niet anders. Ik was eens in Riccione tijdens een korenfestival. ,,Mooi, maar we horen jullie niet’’, waren de opmerkingen na het optreden van een koor uit een vallei in de Dolomieten. Ik zou het tegendeel verwacht hebben, maar het was waar.

Wiel Kusters werd op 1 juni 1947 geboren in Spekholzerheide. Dat was toen nog een dorp, tegenwoordig is het een wijk van Kerkrade. Het dorp heeft zich ontwikkeld dankzij de steenkoolmijn Willem-Sophia, waaruit tot 1970 gedolven werd. Kusters groeide derhalve op met de mijn, en dat heeft de diepste en rijkste aders in zijn dichterschap geschapen. Op de een of andere manier komt zijn stijl nooit los van de provincie, trots toont zich in genegenheid, nooit het geschreeuw van zie mij hier. Mij is wij in die jaren, de familie, de buurt, vrienden, de kerk, de bodem. De wereld houdt bijna op aan de horizon.
Hoever Wiel Kusters in zijn leven ook gaat, nooit snijdt hij de koorden met het verleden door. Alles wordt ervaren, geschreven zoals het altijd is geweest. Tastbaar, intiem, genegen.
Zijn verzamelbundel “Leesjongen” lezend ontkom ik er niet aan om aan het gefluit van de vogels op het platteland denken.

,,
OUT OF THE DARK
Het landschap van mijn ziel is groen en zwart
en nooit heb ik het met de dood verward,
want dicht bij huis klinkt uit de ondergrond
het kloppen van een steen vergruizend hart.
''

“Leesjongen (verzamelde gedichten)” – Wiel Kusters (2017)
●●●○○ (3,5/5)

De volledige recensie, met plaatjes en praatjes, vind je hier: https://rondetijd.blogspot.com/2022/05/leesjongen.html