Maak plaats van mij

,,goden

wij zijn op ons best
wanneer we verdwenen zijn
in wat we doen

wanneer we ons gewetenloos
dun om de dingen leggen
die er nog niet zijn

tot ze er zijn''
(uit "Maak plaats van mij" - Stijn Vranken)

Er zijn mensen die dingen uit elkaar halen. Ik ken bijvoorbeeld iemand die een BMW R 60/6 kocht, hem helemaal uit elkaar haalde, elk deeltje oppoetste, repareerde, verving of als het niet meer verkrijgbaar was namaakte. Daarna zette hij het hele boeltje weer in elkaar. Twee wonderen in één: hij had niks over, en de moter deed het weer. Kijk, dat vind ik knap.

Er zijn mensen die dingen uit elkaar halen. Daarna leggen ze alle onderdelen netjes bij elkaar en maken daar een foto van. Todd McLellan is zo iemand. Ik bewonder het geduld van zo iemand, en de originaliteit. De foto’s bij dit artikel zijn overigens van hem.

Het zijn technische processen. Ingewikkeld. Dat zeg ik, ja. En wie me kent zegt, nou Ron, zeg dat nog maar een keer. Ja, de rest van de mensheid staat in de schaduw van mijn twee linkse handen als het om onhandigheid gaat. Ingewikkeld, maar niet onoverkomelijk. Geduld, studie, tijd. Op den duur kom je er. Het natuurlijke talent geeft aan de finish de doorslag over de kwaliteit van het eindresultaat, maar dat eindresultaat is in principe altijd haalbaar.

Er zijn mensen die dingen uit elkaar halen. Andere dingen. Dingen die je niet vast kunt pakken, dingen die geen vorm hebben. Daden, woorden. Doen, spreken. Lichaamstaal, taal. En het daarna weer in elkaar zetten. Een wolk waar een lijn omheen getrokken wordt waarbinnen woorden geschreven worden. Zoiets.

Om dat te kunnen moet je een observatievermogen hebben dat 24 uur per dag als een radar 360 graden in de rondte draait en registreert. Alles registreert. Je moet van mensen houden, van het leven. Een levensgenieter.
Stijn Vranken is zo iemand. Niets lijkt onbeschrijfbaar. Niets lijkt onbespreekbaar, ‘podiumbeest’ als hij is. Vranken kauwt de lucht die je ademt, ontleedt alles wat naar binnen gaat. Van het residu dat je uitademt weet hij filtert hij woorden, zet ze in een volgorde die zo eenvoudig lijkt. Eenvoudig, deels door de lengte. Of beter, door het gebrek aan lengte. Korte gedichten, waarin desondanks stof voor complete romans tot uitdrukking komt.
Vranken is in 2014 en 2015 stadsdichter van Antwerpen geweest. En dat is niet voor niets. Elk gedicht is een toverbal die hij uit zijn mond haalt en laat zien. Elke keer weer anders, kleurrijk, verrassend.

Zijn bundel ‘Maak plaats van mij’ was mijn eerste kennismaking met de Antwerpse dichter. Maak plaats van mij, dus niet Maak plaats voor mij. Geen hoofdrol in de schijnwerpers, maar opgaand in het geheel. Een aanwezigheid die pas opvalt als deze er niet meer is. Het komt niet helemaal overeen met Stijn Vranken’s liefde voor het podium, maar het is wel de rol van de poëet Vrancken.
‘Maak plaats van mij’ is een bundel die schreeuwt ‘Ik heb het leven lief’. Maar dat is zo oubollig.

,,Maak plaats van mij

Mocht ik ooit gaan om brood in de nacht,
weet dan genoeg. Draai je om, adem diep in

en probeer mij niet te herinneren, of toch
niet zoals ik was, want zo zal ik – ik zeg het je
nu al – nooit geweest zijn.

Zoek me niet in zakken of dozen of zinnen als
deze, luister niet naar de lucht die nog natrilt
van wat jij ooit uit mijn mond wilde horen.

Geloof waarover wordt gezwegen.

Mocht ik ooit gaan om brood in de nacht,
weet dan genoeg. Draai je om en adem mij
uit,

maak plaats van mij.''
(uit "Maak plaats van mij" - Stijn Vranken)

“Maak plaats van mij” – Stijn Vranken (2014)
●●●●○ (4,5/5)

De volledige recensie vind je hier: https://rondetijd.blogspot.com/2021/05/maak-plaats-van-mij.html