Knikkers en paardenraces

De prachtige kleuren van knikkers, één gevonden, Tamarisk Row. Kleuren die overgaan in de kleuren van de hesjes van de ruiters, de outsider die opkomt uit het achterveld en favoriet wordt, Tamarisk Row. De wereld van een jongetje van een jaar of tien, grenzen tussen realiteit en fantasie die zo vaag zijn. Clement’s vader gokt op paarden, en dat bepaalt het hele leven van de jonge Killeaton. De tuin wordt in zijn fantasie een hypodroom, de eerste ontluikende liefdes zijn de dochters van een paar van de vele schuldeisers die zijn vader heeft. Voor de rest krijgt Clement weinig kans andere kinderen te zien, zijn moeder wil niet dat hij met ze speelt, de schande. Een kind neemt die wereld waar, maar heeft nooit geleerd zich ertegen te rebelleren. De beschermzieke moeder (,,Voor niemand opendoen als ik er niet ben, Clement.’’), de gokverslaafde vader (,,Dit wordt absoluut de grote slag.’’), ze blijven ondanks heilig voor de jongen. Heilig, zoals de heiligen die hij in de kerk en op school leert kennen, zijn enige band met de wereld buiten.

“Tamarisk Row” is de roman waarmee Gerald Murnane in 1974 debuteerde. Murnane groeide uit tot, wat sommigen de grootste schrijver van Australië noemen. Veel van zijn roem wordt opgehangen aan het feit dat hij Australië nog nooit verlaten heeft. Huh? Is dat een verdienste? Denk ik dan.
De belevingswereld van Clement Killeaton is interessant, hoe Gerald Murnane hem omschrijft. Een beetje zoals een radioverslaggever bij de paardenraces. Lange zinnen, hele lange zinnen, waarin driekwart van het veld van paarden met hun hele voorgeschiedenis voorbij komt. Voordat de punt daar is. In sommige gevallen, eindelijk. Althans voor mij.

●●●○○ (3/5)