Wees gerust, maar niet hier

Ik las vorig jaar “Maak plaats van mij” waarin de Antwerpse dichter Stijn Vranken geen mogelijkheid onbenut liet om de taal te ontleden. In “Wees gerust, maar niet hier”, dat een aantal jaren eerder verscheen, graaft Vranken minder diep. Taalkundig dan toch. Want analiseren doet hij, hoor. Zichzelf, zijn liefdes (of spreken we steeds over dezelfde?). Hoe in den beginne sterren alle kanten op langs het firmament flitsen, hoe Zij verheven is en Haar woorden sacraal, hoe dat dan toch als zand tussen de vingers wegglipt, hoe de punt. Het aloude verhaal, ons aloude zeer, we kennen het waarschijnlijk allemaal. En toch, als je het op de juiste manier vertelt blijft het een onvergetelijke ervaring. Intens, warm, erotisch, pijnlijk, een litteken. Maar prachtig.

,,HET LIGGEN AAN ELKAAR

Het liggen aan elkaar
als wrakken aan versleten oevers.
De wind die ons niet meer raakt.
Het getij dat ons vergaat. De horizon
die ons niet alleen niet meer vindt,
maar zelfs niet meer zoekt.
Het dan maar lek slaan uit verveling.
De ratten in je romp. De honger.
Het wakker liggen. Roerloos
onder witte vlaggen.

Vooral dat.''

“Wees gerust, maar niet hier” – Stijn Vranken (2011)
●●●○○ (3,5/5)

De volledige recensie, met plaatjes en meer praatjes, vind je hier: https://rondetijd.blogspot.com/2022/01/wees-gerust-maar-niet-hier.html