Broeierig

Karen Valdés is het hoofdpersonage van dit verhaal wat zich afspeelt in Bogotá, ze heeft een zoontje dat nog bij haar moeder woont. Karen is naar Bogotá verhuisd in de hoop dat ze daar meer geld kan verdienen. Ze krijgt een baan bij De Schoonheidssalon. Hier komt ze in contact met vrouwen uit diverse milieus. Eén van de klanten is een jong meisje, Sabrina. Zij vertrouwt Karen toe dat ze een afspraakje heeft met een man. Karen is de laatste die Sabrina in levende lijve gezien heeft, het meisje overlijdt aan wat een overdosis lijkt.

Het verhaal wordt grotendeels verteld door Claire, een psychotherapeute die bij toeval bij Karen in de salon terecht komt. Claire valt niet op vrouwen maar ze lijkt zich, tot haar eigen verbazing, aangetrokken te voelen door de mooie Karen. Ze heeft helemaal niets met een schoonheidssalon maar wordt vaste klant.

Karen kijkt erg op tegen haar klanten in de salon, sommige zijn vrouwen van vooraanstaande mannen en hebben veel geld. Het grote verschil tussen arm en rijk komt regelmatig terug gedurende het verhaal. Karen wil sparen om haar zoontje naar Bogotá te laten komen. Er is in De Schoonheidssalon tussen de schoonheidsspecialistes onderling veel haat en nijd maar Karen weet toch vriendinnen te worden met Susana. Susana is niet alleen schoonheidsspecialiste maar in haar vrije tijd ook escortgirl. Als Karen hoort hoeveel geld je hiermee kunt verdienen gaat ze overstag; haar gespaarde fooien zijn uit haar huis gepikt en dus gaat het nog langer duren voor ze haar zoontje kan laten overkomen. Via haar extra job komt ze in contact met de veel oudere schrijver Eduardo, hij lijkt verliefd op haar te worden. Eduardo is echter verwikkeld in duistere zaken.

De moord op het tienermeisje Sabrina is de rode draad in het verhaal. Je leest ook wat er nu precies gebeurd is tijdens haar afspraakje met de man en hoe zij dat heeft beleefd. De moeder van Sabrina komt naar Karen om te vragen of zij soms weet met wie haar dochter een afspraakje had, vrouwen vertellen haar tenslotte van alles op de behandeltafel. Karen zegt van niets te weten, maar is dit zo?

Het boek leest wat lastig, het is niet altijd duidelijk aan het begin van een hoofdstuk wie de verteller is. De onderlinge relaties tussen de personages zijn in het begin wat vaag, later wordt dit wel iets duidelijker. Ook spelen sommige hoofstukken zich in het heden af en andere vertellen juist over een paar dagen of soms jaren eerder. De schrijfstijl is meestal prettig, maar doet door het gebruik van lange zinnen ook wat chaotisch aan af en toe. De lange zinnen kunnen er ook voor zorgen dat de aandacht wat verslapt; er is zelfs een zin die over meerdere pagina’s heen loopt! Dit laatste leest lastig maar geeft ook wel weer goed de gemoedstoestand van de betreffende persoon weer. Thema’s zijn geweld, corruptie en de positie van de vrouw maar ook armoede en liefde. Er wordt een hele broeierige sfeer neergezet die waarschijnlijk goed past bij het gewelddadige Bogotá waar de kogels regelmatig in de rondte vliegen.