Worsteling

"Dode bloemen leven forever is het relaas van lifestylejournalist Ringo die zijn habitat ( de stedelijke hippe middenklasse) in haar blootje zet. Het boek geeft niet alleen kritiek, het graaft diep in eigen boezem. Angst, luiheid en escapisme worden zonder franjes en met veel humor neergesabeld " - aldus de achterflap. Deze tekst zorgde ervoor dat ik mij inschreef voor de leesclub van dit boek, ik kan het altijd waarderen als iemand zijn eigen leefwereld op de hak neemt, zeker als dit met een dosis humor gepaard gaat.
Nu is humor heel persoonlijk maar wat mij betreft is de humor in dit boek ver te zoeken
.
Het boek is opgebouwd uit heel korte hoofdstukjes, die soms maar een kwart pagina beslaan, en lezen als een soort van columns maar die over het algemeen geen duidelijk begin en einde hebben. Dit maakt het geheel rommelig. Wat wel regelmatig terugkomt in alle hoofdstukken is zijn angst: angst om er niet bij te horen, buiten de norm te vallen, angst om alleen te zijn. De schrijfwijze is weliswaar vlot maar niet boeiend en soms ronduit saai: ondanks dat alle hoofdstukken vanuit de hoofdpersoon verteld worden bouw je geen band met hem op, sterker nog: hij is heel afstandelijk. Daarnaast worden er regelmatig moeilijke of voor mij onbekende woorden gebruikt wat het lezen ook niet eenvoudiger maakt.

De titel van deze recensie is Worsteling en betreft ten eerste de worsteling van Ringo met zichzelf en het leven dat hij leeft maar zeker ook de worsteling van mij om dit boek uit te lezen wat dus uiteindelijk helaas heeft geresulteerd in een waardering van maar 1 ster....