Niet heel spannend, wel sfeervol

“We zijn onszelf, maar we dragen de geesten mee van alle mensen die we hadden kunnen worden.”

Jack Devereaux heeft zesentwintig jaar geleden het verleden achter zich gelaten door zowel familiale als persoonlijke banden los te snijden. Maar nu krijgt hij een telefoontje vanuit Jasperville met de melding dat zijn broer Calvis is opgepakt en in de gevangenis verblijft. Vanuit Montréal vertrekt Jack terug naar het desolate en afgelegen stadje, want door de bloedband blijft hij op een bepaalde manier toch verbonden met zijn familie, met zijn broertje. Waarom heeft Calvis iemand zwaar verwond? Heeft dit iets te maken met de meisjes die destijds dood werden teruggevonden?

“Wij zijn allemaal gebroken, alleen niet op dezelfde plekken.”

Vanaf deze eerste zin heb ik genoten van de knappe en beheerste schrijfstijl van R.J. Ellory.
Afwisselend tussen heden en verleden kom je langzaamaan meer te weten over wat er vroeger gebeurd is in Jasperville, een mijnwerkersstadje gesticht door Canada Iron, en waarom Jack alles achter zich heeft gelaten toen hij negentien was.
Een oude indianenlegende, die al eeuwenlang wordt doorgegeven, krijgt een prominente plaats in het verhaal. Ook de strijd tegen de duisternis wordt op verschillende manieren knap belicht in deze thriller. Koud, donker, onverbiddelijk en verlaten.

“Jasperville zou voor eeuwig en altijd deel uitmaken van zijn gedachten, zijn leven, zijn bestaan. Hij had geen herinneringen die niet werden overschaduwd door deze plek. Wie hij was en wat hij was geworden, de oorsprong ervan lag allemaal hier.”

Verbroken beloftes, angsten en paranoia beheersen zowel het verleden als het heden. Tijden van duisternis is niet echt heel spannend, maar absoluut wel sfeervol. Graag gelezen!