Prima thriller met historisch randje

,5

In ‘De moord in kamer 11’ wordt je meegenomen in het verhaal van geheugenexpert Olivia Finn. Olivia krijgt op een dag een telefoontje dat haar Franse oma Josephine Benoit beweert dat zij aan het einde van de Tweede Wereldoorlog een moord heeft gepleegd, maar welke ze zich nu pas herinnert. Olivia gaat naar haar oma toe in de Franse hoofdstad om de waarheid te achterhalen.

Voordat ik begon met lezen had ik eigenlijk geen verwachtingen van dit verhaal. Het was voor mij ook het eerste boek wat ik van Matthew Blake heb gelezen, dus ik wist qua schrijfstijl ook niet wat ik moest verwachten.

Wat ik een sterk punt aan dit verhaal vond was de verhaallijn in combinatie met hoe het verhaal neergezet is. De verhaallijn speelt zich grotendeels af in de Franse hoofdstad Parijs. Hier kwam ook direct de gedetailleerde schrijfstijl van de auteur bij kijken. Parijs is op een levendige manier beschreven, waardoor ik het gevoel had dat ik zelf in de stad was.

Het verhaal maakt afwisselend tijdssprongen tussen het heden en het verleden. Hierdoor weet de auteur de spanning en het mysterieuze randje van het verhaal goed aanwezig te houden, waardoor ik ook continue wel geboeid bleef om verder te lezen.

Wat ik helaas wel minder vond ik in dit verhaal, is het tempo in de opbouw van de verhaallijn en de mate van verhaling. De introductie van het verhaal was enigszins nog op een redelijk tempo, maar het duurde daarna vrij lang voordat er wat tempo in het verhaal kwam. In combinatie met de veelvoudigheid van herhaling maakte dat dat ik mezelf een beetje door het eerste deel moest worstelen. Enerzijds vond ik het in het begin wel goed dat er wat herhaald werd, zodat de personages en verhaallijn duidelijk werden, maar daarna vond ik het wel een tikkeltje irritant worden.

Qua personages ben ik gemiddeld genomen positief. Het eerste gedeelte lees je enkel vanuit het personage van Olivia. Ik vond Olivia als personage oke. Als het gehele verhaal enkel over haar was gegaan, betwijfel ik of dat ik het verhaal uiteindelijk nog hetzelfde had beoordeeld. Ik vond Olivia op sommige momenten wat zeurderig overkomen.
Gelukkig werden er ook andere POV’s in het verhaal gebracht, waaronder de pov van Josephine, de oma van Olivia. Haar pov is geschreven ten tijde van de Tweede Wereldoorlog.
Ik vond haar POV dan ook direct een stuk boeiender en levendiger dan de pov van Olivia.

Qua ontknoping heeft de auteur mij wel echt positief verrast. Tot het einde heeft hij de daadwerkelijke ontknoping stil weten te houden en zag ik de ontknoping ook zeker niet aankomen.

Ondanks dat niet alle keuzes van de auteur qua verhaallijn of personages mijn ‘cup of tea’ waren, ben ik toch voldoende geënthousiasmeerd om eventuele nieuwe boeken van Matthew Blake te gaan lezen.

*Ik heb dit boek gekregen als recensie-exemplaar in ruil voor een eerlijke recensie, maar dit heeft mijn mening niet beïnvloed.