Prima afsluiter van het tweeluik

Vrij recent heb ik Hemelse Rivalen gelezen, het eerste deel in dit tweeluik. Door de ontknoping van dit eerste deel was mijn interesse naar Genadeloze Geloften direct aangewakkerd, en kon ik niet wachten om dit deel te gaan lezen.

Door de verhaallijn van Hemelse Rivalen waren mijn verwachtingen voor Genadeloze Geloften vrij hoog gespannen. Ik was erg benieuwd naar hoe het liefdesverhaal van Roman en Iris zich ten tijde van de oorlog zich staande zou houden en of de sensationele verhaallijn zich in dit gedeelte voor zou zetten.

Als ik nu op dit boek terugkijk en mezelf afvraag of mijn verwachtingen zijn waargemaakt, dan moet ik heel eerlijk antwoorden met ja en nee.

Hoe de verhaallijn zich voort heeft gezet lag uiteindelijk niet helemaal in mijn lijn der verwachtingen. Het boek begint eigenlijk direct weer waarbij Hemelse Rivalen is geëindigd, dus ik zat binnen no-time weer in het verhaal. De nieuwsgierig makende vibe welke Rebecca Ross telkens laat terugkomen was ook in het begin direct aanwezig.

Helaas zwakte mijn interesse richting het middenstuk wel wat meer af. Persoonlijk denk ik dat ik het middenstuk iets te eentonig of minder spectaculair vond dan het beginstuk en uiteindelijk de ontknoping. Er gebeurde opzich wel voldoende, maar ik verloor een beetje de connectie met het verhaal. Het liefdesverhaal van Iris en Roman blijft gedurende het verhaal goed aanwezig, maar in het middenstuk voelde ik hier iets meer afstand van.

Over de personages ben ik dan wel weer erg te spreken. Iris en Roman zijn beide als hoofdpersonages weer erg krachtig neergezet. Ondanks dat het verhaal een fantasy-randje heeft voelen de personages alsnog vrij levendig en realistisch aan. Beide personages zijn neergezet in het vertellende perspectief, maar ik vond ze alsnog beide erg toegankelijk.
Ook vond ik in dit deel een leuke bijkomstigheid dat de fantasy-gerelateerde personages wat meer toegelicht werden. Waarbij Hemelse Rivalen wat realistischer aanvoelde, voelde dit deel wat meer aan als een fantasy, wat ik ook wel erg leuk vond.

Het eindstuk vond ik het beste gedeelte van dit verhaal. De spanning welke ik in het middenstuk af en toe miste kwam hier weer volledig tot zijn recht. Ook ervaarde ik in het eindstuk de connectie met de verhaallijn weer wat meer, welke ik een beetje kwijt was. Ik had het einde ergens wel een beetje verwacht, maar toch vond ik het ook wel weer onverwacht en goed uitgewerkt.

Al met al heb ik zeker genoten van Genadeloze Geloften. Niet al mijn verwachtingen zijn waargemaakt, misschien had ik wel iets te hoge verwachtingen. Maar uiteindelijk vond ik het een prima passende afsluiter voor dit tweeluik.

Uitgeverij The House of Books; nogmaals bedankt voor het toesturen van dit recensie-exemplaar.

*Ik heb dit boek toegestuurd gekregen in ruil voor een recensie, maar dit heeft mijn mening niet beïnvloed.