Psychologisch spel

Hoe leuk is het als je zelf min of meer blijkt mee te spelen in een boek, om je eigen naam tegen te komen? Voordat ik het boek kreeg wist ik van niets. Uit de flaptekst bleek niets en ook Yvonne had niets gezegd van te voren. Het boek was gesigneerd en er stond:

And Oscar goes to: Shirley, die haar naam hierna nog veelvuldig zal tegenkomen!

En nog viel bij mij het o zo bekende 'kwartje' niet.

Zo leuk om daarna te ontdekken dat je zelf een kleine bijrol in het verhaal blijkt te hebben. Dus ik werd razend nieuwsgierig. Helaas bleek al snel dat het met mij niet goed zou aflopen (géén spoiler), maar het verhaal was er niet minder om.

Het blijkt geweldig goed in elkaar te zitten. Langzaam opbouwende verhaallijn, zodat je alle kans krijgt de vele details in je op te nemen. Geen idee waar het heen gaat en waar de oplossing van de vermeende misdaden te zoeken. Dat kabbelt even voort, tot het plots in stroomversnelling gaat. Je hersenen en vooral geheugen proberen alles te volgen en te onthouden, zoveel gebeurd er opeens, maar zullen vele malen crashen. Uiteindelijk volgen een aantal echt verrassende plottwisten en laat Yvonne de lezer totaal verbijsterend achter. Hoe kan het dat ik dit niet heb zien aankomen?
Subliem geschreven. Smaakt zeker naar meer.

Yvonne debuteerde in 2011 met de literaire thriller ‘Talio’. Daarna volgden ‘Mysterie aan de Maas’, ‘De genius’, ‘Schaduwen’ en ‘Kamer 305’. En velen weten het misschien niet, maar Yvonne schrijft ook graag versjes en verhalen op maat. In 2018 verscheen haar boek ‘Oma zegt’ met daarin een verzameling van oma’s mooiste, liefste en ondeugendste versjes.

Uitgegeven bij Futuro uitgevers. Juni 2021