Lezersrecensie
Spreken is zilver, zwijgen is een muur
De stilte voor de storm van Clare Leslie Hall is een roman over de verstrekkende gevolgen van keuzes die in stilte worden gemaakt. In een heldere, beheerste stijl vertelt Hall een verhaal dat diep raakt zonder ooit sentimenteel te worden.
Catherine ligt in het ziekenhuis. Spreken is zilver, zwijgen is goud — maar niet voor haar. Het zwijgen is geen rustpunt, maar een gevangenis. Ze hoort, voelt en ziet alles, maar is niet in staat te communiceren met haar man en kinderen. Haar lichaam weigert dienst, terwijl haar gedachten onophoudelijk doorgaan. Die verlammende toestand wordt treffend verwoord in een van de meest indringende citaten uit het boek:
“Dit is wat zwijgen met je doet. Het vergiftigt je, langzaam en verstikkend […]. Het brandt van binnenuit, zo koud als vloeibare stikstof. Het berooft je niet alleen van je gedachten en woorden, maar ook van je gevoelens, waardoor je achterblijft als een blok beton dat gepaste gevoelens probeert te veinzen.”
Als lezer bevind je je grotendeels in het hoofd van Catherine, wat soms confronterend en zelfs frustrerend is. Wanneer haar kinderen haar bezoeken, voel je hun wanhoop en hun oprechte pogingen om hun moeder terug te halen naar het heden. Catherine voelt hun liefde en haar eigen schuld, maar sluit zich tegelijkertijd steeds verder af en glijdt terug in haar herinneringen. Die herinneringen zuigen je als lezer mee, waardoor de scènes die zich in het heden afspelen aanvoelen als brute onderbrekingen — precies zoals Catherine dat zelf ervaart in haar ziekenhuisbed. Op zulke momenten wil je haar door elkaar schudden. Tegelijkertijd weet Hall begrip op te roepen: Catherine is niet ongevoelig, maar verlamd door wat ze heeft meegemaakt.
Op aanraden van haar psychiater keert Catherine terug naar het begin van haar trauma. Ze vertelt haar verhaal alsof ze het richt tot Lucian, haar grote liefde. Door hem consequent aan te spreken met ‘je’, wordt ook de lezer direct aangesproken en meegezogen in hun gedeelde verleden. Het obsessieve, verslavende karakter van hun relatie wordt voelbaar in elke bladzijde.
De roman wisselt het perspectief van Catherine af met dat van Lucian en springt heen en weer in de tijd. Deze gelaagde structuur zorgt voor ritme en spanning en houdt de aandacht moeiteloos vast. Ondanks de tijdsprongen is het verhaal nergens verwarrend: je weet steeds precies waar je je bevindt en vanuit wiens perspectief je kijkt. De opbouw is zorgvuldig en draagt bij aan de emotionele diepte van het boek.
Waarom Catherine zo abrupt met Lucian heeft gebroken, blijft lang verborgen. Hoewel je als lezer vermoedt wat er is gebeurd, zorgt dit mysterie ervoor dat het boek een pageturner blijft. Liefde speelt een centrale rol, maar dit is allesbehalve een romantische roman. Geen van de personages is perfect; iedereen maakt fouten en worstelt met zijn eigen demonen. Niemand komt ongeschonden uit de strijd.
Clare Leslie Hall schrijft in duidelijke taal, zonder overbodige beschrijvingen of nodeloze plotwendingen. Alleen de kern telt: de allesverslindende liefde tussen Catherine en Lucian en de verwoestende kracht van zwijgen. De stilte voor de storm is een pijnlijke en tegelijk prachtige roman over verlies, schuld en de hoge prijs van een onverwerkt verleden.
Catherine ligt in het ziekenhuis. Spreken is zilver, zwijgen is goud — maar niet voor haar. Het zwijgen is geen rustpunt, maar een gevangenis. Ze hoort, voelt en ziet alles, maar is niet in staat te communiceren met haar man en kinderen. Haar lichaam weigert dienst, terwijl haar gedachten onophoudelijk doorgaan. Die verlammende toestand wordt treffend verwoord in een van de meest indringende citaten uit het boek:
“Dit is wat zwijgen met je doet. Het vergiftigt je, langzaam en verstikkend […]. Het brandt van binnenuit, zo koud als vloeibare stikstof. Het berooft je niet alleen van je gedachten en woorden, maar ook van je gevoelens, waardoor je achterblijft als een blok beton dat gepaste gevoelens probeert te veinzen.”
Als lezer bevind je je grotendeels in het hoofd van Catherine, wat soms confronterend en zelfs frustrerend is. Wanneer haar kinderen haar bezoeken, voel je hun wanhoop en hun oprechte pogingen om hun moeder terug te halen naar het heden. Catherine voelt hun liefde en haar eigen schuld, maar sluit zich tegelijkertijd steeds verder af en glijdt terug in haar herinneringen. Die herinneringen zuigen je als lezer mee, waardoor de scènes die zich in het heden afspelen aanvoelen als brute onderbrekingen — precies zoals Catherine dat zelf ervaart in haar ziekenhuisbed. Op zulke momenten wil je haar door elkaar schudden. Tegelijkertijd weet Hall begrip op te roepen: Catherine is niet ongevoelig, maar verlamd door wat ze heeft meegemaakt.
Op aanraden van haar psychiater keert Catherine terug naar het begin van haar trauma. Ze vertelt haar verhaal alsof ze het richt tot Lucian, haar grote liefde. Door hem consequent aan te spreken met ‘je’, wordt ook de lezer direct aangesproken en meegezogen in hun gedeelde verleden. Het obsessieve, verslavende karakter van hun relatie wordt voelbaar in elke bladzijde.
De roman wisselt het perspectief van Catherine af met dat van Lucian en springt heen en weer in de tijd. Deze gelaagde structuur zorgt voor ritme en spanning en houdt de aandacht moeiteloos vast. Ondanks de tijdsprongen is het verhaal nergens verwarrend: je weet steeds precies waar je je bevindt en vanuit wiens perspectief je kijkt. De opbouw is zorgvuldig en draagt bij aan de emotionele diepte van het boek.
Waarom Catherine zo abrupt met Lucian heeft gebroken, blijft lang verborgen. Hoewel je als lezer vermoedt wat er is gebeurd, zorgt dit mysterie ervoor dat het boek een pageturner blijft. Liefde speelt een centrale rol, maar dit is allesbehalve een romantische roman. Geen van de personages is perfect; iedereen maakt fouten en worstelt met zijn eigen demonen. Niemand komt ongeschonden uit de strijd.
Clare Leslie Hall schrijft in duidelijke taal, zonder overbodige beschrijvingen of nodeloze plotwendingen. Alleen de kern telt: de allesverslindende liefde tussen Catherine en Lucian en de verwoestende kracht van zwijgen. De stilte voor de storm is een pijnlijke en tegelijk prachtige roman over verlies, schuld en de hoge prijs van een onverwerkt verleden.
1
Reageer op deze recensie
