Machtig familie-epos

Van sommige romans weet je al na een paar hoofdstukken dat je ze ooit eens zal herlezen. Greenwood is zo’n boek. Ik wist totaal niet wat ik moest verwachten en het duurde even voor ik mijn draai vond in het verhaal, maar na zo’n 50 pagina’s had Michael Christie me volledig in zijn greep. De uren verdwenen in het niets en enkel naar het einde toe ging ik bewust trager lezen omdat ik niet wou dat die laatste pagina in het zicht kwam en ik onvermijdelijk afscheid zou moeten nemen van de bijzondere familie die de Greenwoods zijn.

Aanvankelijk dacht ik dat Greenwood vooral een klimaatroman zou zijn. Dat idee werd versterkt door het eerste hoofdstuk dat zich in 2038 afspeelt. Jake Greenwood woont op een van de laatste eilanden waar nog een oerbos te vinden is. Door de Grote Verdorring, een ecologische ramp op wereldschaal, zijn er amper nog bomen te vinden en heerst er door de grote hoeveelheden stof in de lucht een dodelijke hoest. Hoewel Jake zich gelukkig prijst dat ze als toergids aan de slag kan op Greenwood Island, blijkt het leven daar ook niet bepaald een pretje te zijn.

Met een goed gedoseerde ironie worden de pelgrims – toeristen die naar de bomen komen kijken – beschreven. Op dat punt werd me duidelijk dat de auteur niet de moralistische toer zou opgaan. Ook uit de ontwikkeling van de meest uiteenlopende personages blijkt dat hij geen oordeel velt. Hierdoor wordt op een realistische manier de geschiedenis van de familie Greenwood verteld, een familie waarbij bomen en hout als een rode draad doorheen hun levens lopen.

Of het nu gaat over 1908, 1934, 1974 of 2038, elke periode wordt met zoveel zorg beschreven dat je moeiteloos met de auteur meereist. Michael Christie was zelf timmerman en woont met zijn gezin in een zelfgebouwd houten huis. Uit alles blijkt dat hij bomen en houtstructuren door en door kent. De manier waarop de bosomgevingen beschreven worden zijn ronduit schitterend.

Het verhaal is ingenieus opgebouwd, waardoor het onmogelijk is om het goed samen te vatten zonder spoilers te geven. Op een logische manier springt het verhaal tussen verschillende tijden en personages. Zo duik je steeds dieper in de familiegeschiedenis en worden de verbanden tussen de verschillende generaties steeds duidelijker. Opvallend is de gevoeligheid die de mannelijke personages typeren, een geslaagde zet die het boek boven de gemiddelde roman uittilt.

Ik was erg benieuwd naar het einde en vreesde een beetje dat er allerlei spectaculaire plotwendingen zouden gebruikt worden om de verschillende verhaallijnen met elkaar te verbinden. Gelukkig lost de auteur het op in de stijl van de rest van het boek: helder, verrassend en aangrijpend.

Greenwood lijkt op het eerste zicht een roman over klimaatveranderingen, maar is eerder een machtig familie-epos over het aantrekken en afstoten van de verschillende generaties. Ik heb ontzettend genoten van deze roman, die een plaatsje bij mijn favorieten heeft veroverd.