Hoe schep je orde in de chaos

Jin Kyoung groeit op in Noord-Korea. Ze woont in een mooie flat in Pyongyang samen met haar vader, een beroemde wetenschapper, haar moeder en broer. Haar leven verloopt volgens de planning van de Grote Leider en alles is tot op de kleinste millimeter geordend.

Wanneer haar vader overlijdt zet dat haar hele wereld op z’n kop. Het plan van haar vader om samen de slimste mensen op de wereld te worden is ineens weggevaagd. Moeder, broer en Jin Kyoung proberen de chaos van hun grote verlies met orde en regelmaat te bestrijden.

Dan krijgt Jin Kyoung de kans om naar Nederland te vertrekken met een aantal andere mensen om daar in een Koreaans restaurant te gaan werken. Ze grijpt dit met beide handen aan En hoopt hiermee haar vader en de Grote Leider trots te maken. Eenmaal in Nederland aangekomen gaat niet alles zoals gepland. Terug in Noord-Korea hebben ze wat uit te leggen.

Met Honden huilen niet zet Anne Moraal een verhaal neer waaruit blijkt dat rouw iets universeels is. Via de ogen van Jin Kyoung neemt ze je mee in de leefomstandigheden ij Noord-Korea, hoe het leven daar reilt en zeilt en hoe men naarstig aan de verwachtingen van de Grote Leider kunnen voldoen.

Ondanks dat alles gedicteerd is, voelt Jin Kyoung van binnen dat er leven bestaat. Ze worstelt met haar verdriet over het verlies van haar vader, het uiteen vallen van haar gezin, het hoog houden van de eer van haar Grote Leider en haar land.

De schrijfstijl van Moraal is toegankelijk en ze weet de karakters een eigen kleur mee te geven. Ze laat je kennismaken met de Nederlander door de ogen van een vreemdeling. De mooie, maar ook de minder mooie kanten van ons volk.

Of alles helemaal historisch, dan wel feitelijk correct is betwijfel ik. Maar als je dat ter zijde schuift en je verdiept in de beleving van Jin Kyoung heb je een waardevolle schat in handen.

Honden huilen niet is een fijn boek, vol emoties en reflectie op een ontspannen manier en met al dat eten in het restaurant krijg je er nog trek van ook.