Boekje vol liefde en herkenbaarheid

Dit boek zag ik passeren en wist dat ik het moest lezen. Enerzijds omdat ik zo genoten had van ‘Waar zijn de wolken’, maar ook omdat het thema mij aansprak. Want wie heeft hier geen discussie over? Stiekem wou ik het ook wel eens toepassen bij ons thuis.

‘De lijst van mijn leven’ is Suzannes tweede boek. Alhoewel ze het zelf een ‘tussentijds’ boek noemt. Omdat het verhaal zo urgent voelde, dat ze niet anders kon dan het ‘tussen alles door’ te schrijven.

Na een ellendige sessie bij een relatietherapeut die niets opleverde, besluit Grotenhuis om het heft in eigen handen te nemen. Ze begint een Excel-lijst te maken waarin ze probeert te vatten hoe haar leven en gezin eigenlijk functioneert, en komt tot de ontdekking dat alles hopeloos uit balans geraakt is. Hoe zijn ze hier terechtgekomen? Waarom is ze er zo blind voor geweest? En is ze eigenlijk de enige?
In 'De lijst van mijn leven' gaat Grotenhuis op zoek naar antwoorden op die vragen.

In dit tussentijds verhaal, geschreven tijdens een treinreis, een zwemles van een kind of in een kleedkamer van een theater, neemt ze je met humor mee naar de kern van het hedendaagse gezin. In haar unieke vertelvorm, zonder leestekens, voelt de tekst als een vertelling, met een stuwende cadans die je tot het einde niet meer loslaat.

'De lijst van mijn leven' is een ijzersterk pleidooi voor houden van, maar desondanks op zoek gaan naar meer gelijkwaardigheid.
---
Suzanne doet het weer, ze neemt je mee in haar leven en door de vlotte schrijfstijl en haar unieke vorm van vertellen, zonder leestekens, vlieg je doorheen het boek. Ik zette me in de zetel, met een dekentje en lekker drankje en las het in één avond uit. Ik zou niet stoppen tot ik op het einde was.

In dit boekje geeft ze je een inkijk in haar leven en haar relatie, hoe het allemaal begon, hoe het hen vergaan is en hoe het nu is. Ook haar eigen familiegeschiedenis komt even aan bod.

Het is terug een boekje dat je in z’n eenvoud en alledaagsheid zo raakt, zo herkenbaar is. Het is meesterlijk geschreven. Heel mooi stukjes, die je weten te raken.

“maar wat ik wel kan zeggen
is dat ik door mijn vriendin weet
denk ik
wat liefde is
omdat als je het kwijtraakt
je blijkbaar als een splinterbom uit elkaar knalt
en je daarna
al die stukjes bij elkaar moet rapen
net zolang tot je weer een beetje jezelf bent”

“ alsof ik niet besefte hoe diep het zat
alsof ik niet doorhad
dat je iemand natuurlijk niet
simpelweg
door ervan te houden
ook redden kan”

Dankjewel Suzanne Grotenhuis voor dit boekje, voor je woorden, voor de herkenbaarheid en voor het lijstje.

Binnenkort komt 'Maandagavonden' uit. Eentje waar ik alvast naar uit kijk.