Loslaten is niet makkelijk.

Saskia Lauwagie, een joviale goedlachse vrouw die via haar trilogie Vlucht-EchtGenoten en Loslaten ons als lezer meeneemt naar een verhaal, deels fictie, deels non-fictie, waaruit blijkt dat ze het niet altijd zo makkelijk gehad heeft.
De trilogie start in Vlucht met haar man die een affaire start omdat hij iets mist in de relatie, om in EchtGenoten daarop verder te gaan en de gevolgen te benoemen. En nu las ik Loslaten, het afsluitende deel. Een titel die op verschillende manieren kan geïnterpreteerd worden na het lezen van het verhaal. Een verhaal , of eigenlijk bij alledrie de verhalen, waarvan ik me tijdens het lezen afvraag waar feit en fictie hun scheidingslijn loopt.
Net zoals bij de eerste twee delen zou ik het bij dit derde deel echt wel geloven moest alles echt gebeurt zijn.
Lauwagie schetst in Loslaten een periode waarin ze op vakantie gaat naar Florida. De gehoopte rust blijft uit wanneer orkaan Elvira hun richting uitkomt. Ze vluchten op aanraden van vrienden naar Georgia waar Laura geconfronteerd wordt met zaken uit haar verleden. Leugens, bedrog, manipulatie en extreem geweld laaien op. Verleden en heden blijken verweven met elkaar waardoor Laura voelt dat loslaten haar enige redding is.
Het verhaal zit zeer goed in elkaar en leest enorm vlug. Korte hoofdstukjes waarin soms versprongen wordt naar het verleden. Maar dat verleden helpt om alles goed mee te hebben wat in het heden gebeurt.
Laura komt zeer waarheidsgetrouw over als de vrouw die de affaire van haar man moet verwerken en moet leren wanneer ze het moet loslaten om zichzelf niet kapot te maken. Lorenzo komt dan weer over als de man die probeert de moeite te doen haar vertrouwen terug te winnen. Ik vind het wel waarheidsgetrouw.
Zelfs het uitbrengen van het eerste boek krijgt een plekje in dit verhaal. Zo is de cirkel wel rond.
In dit verhaal zitten er terug redelijk wat expliciete bedscènes , dus zij die daar niet graag over lezen, u bent gewaarschuwd. Dan komen we terug op de vraag „waar loopt die grens tussen feit en fictie“ zeker??
Nee, dit boek staat op hetzelfde niveau als de andere twee in de trilogie. Zeker de moeite van het lezen waard. En misschien verhalen waar iemand die hetzelfde tegengekomen is zich in kan vinden. Het vechten voor een keuze waar andere buiten de relatie zich niet aan verstaan.
Het niet kiezen voor het makkelijke van de bedrieger aan de deur te zetten maar het vechten voor de relatie, het vechten voor de vader van het kind, het vechten voor de houvast.
Ik ben eigenlijk wel fan van deze schrijfster. Misschien dat ik haar andere boeken ook wel nog eens lees.