Het beste deel van de drie

Régine Deforges is gelukkig niet enkel gekend voor de vele schandalen en processen. Ze was ook een verdienstelijk auteur.
Met De duivelse lach schreef ze het laatste deel van De blauwe fiets-trilogie.
Het verhaal
De Duitse nederlaag is voor iedereen al voelbaar. Léa moet samen met Camille onderduiken, maar die wordt bij een aanval van milities gedood. Mantilla krijgt een brandstichting te verwerken en Léa duikt onder in Parijs waar ze de bevrijding bijwoont. Laurent d’Argilat sterft in de strijd en vertrouwt zijn zoon aan Léa toe. Léa sluit zich aan bij het Rode kruis en ontdekt de concentratiekampen. Daar vind ze een Joodse vriendin die meer dood dan levend is. Léa bekend ook haar liefde voor François Tavernier, één van de belangrijkste leiders van het verzet, en samen bouwen ze Montillac terug op.
Mijn gedacht
Deforges schrijft dit deel met haar vlotste pen. Het leest enorm vlot en laat nergens een steekje vallen. Je wordt volledig in het verhaal gesleurd. De dreiging van opgepakt te worden spat van de pagina’s. Régine draait er haar hand niet voor om om een belangrijk persoon uit het verhaal te bonjouren.
De spanning blijft aanwezig in het hele verhaal. Die blijft zelfs toenemen naarmate het einde nadert.
Slot
Met het einde van de oorlog slaagt Deforges er toch nog in om verschillende plottwisten erin te verwerken. Maar we krijgen ook de meest aangrijpende passage van de trilogie te verwerken die ons al lezer toch nog wat langer laat stilstaan bij de gruwelen die gebeurt zijn tijdens de oorlog.
Conclusie
Een verhaal dat de laatste oorlogsjaren verwerkt, maar ons ook een inzicht heeft over hoe het niet voor iedereen goed eindigde. Vooral de passage over hoe men tekeerging tegen de vrouwen die zich ingelaten hadden met de bezetters.
Deforges creëerde met Lea een geliefd personage. Zo geliefd dat er zelfs mensen hun dochter naar haar vernoemt hebben.
Deforges haar boeken zijn aanraders voor mensen die een roman zoeken die verder gaat dan enkel de oorlog.