Een verhaal dat niet in één genre past.

Frank Schätzing is een Duitse auteur met een eigen reclamebureau die in negentien vijvennegentig zijn eerste boek uitgebracht had. Zo’n bureau is wel ideaal om aan zelf promotie te doen om zijn boeken aan de man te brengen. Het is ook een auteur die zich enorm goed voorbereid vooraleer hij een verhaal op papier zet.

Voor De Zwerm heeft hij zich dan wel zeer goed voorbereid, aangezien hij met 702pg’s nu geen dun boekje is.
In Noorwegen wordt een nieuwe soort worm ontdekt op de bodem van de zee en in Britisch Columbia vertonen de walvissen vreemd gedrag. Op het eerste gezicht lijkt er geen verband tussen beide gebeurtenissen maar dat ziet Dokter Johanson anders. Hij gelooft nu eenmaal niet in toeval. Walvisdeskundige Anawak evenmin. Terwijl de incidenten zich wereldwijd opstapelen komen ze beide tot de conclusie dat er een ramp te gebeuren staat. Terwijl ze op zoek gaan, samen met andere experten, naar antwoorden zien ze hun ergste vermoedens waarheid worden. Wordt het een verhaal van mens tegen natuur of is er iets anders aan de hand?

Soms heb je zo van die boeken die niet vatbaar zijn in één enkel genre. Dit is bij De Zwerm zeker van toepassing. Het verhaal vormt zichzelf om terwijl ik aan het lezen ben. We starten met een ecologisch verhaal dat zich geleidelijk omvormt naar een spionage/militaire thriller om er daarna een sausje van science fiction over te gieten.

Ondanks dat het verhaal hier en daar redelijk technisch kan overkomen sleurt het je echt mee. Schätzing slaagt erin om de aandacht vast te houden door die info af te wisselen met flitsende acties. Die afwisseling zorgt ervoor dat het niet als een saai verhaal ervaren word.

Er wordt niet enkel aandacht besteed aan het verhaal op zich maar ook aan de personages. Van al de personages krijg je zeer veel achtergrond info zodat je ze echt enorm goed leert kennen. Een groot pluspunt in dit boek is de onderlinge dynamiek tussen de personages. Hun omgang met elkaar is zeer goed omschreven en draagt bij aan het verhaal.

Het slot zit zeer goed in elkaar. De voortdurende verplaatsing van personage en locatie draagt bij tot de spanning die het einde van het verhaal naar een hoger niveau tilt. Doordat je de gebeurtenissen elke keer vanuit een ander oogpunt beleeft en er connecties zijn tussen deze gebeurtenissen vliegen de laatste pagina’s erdoor en voor je het weet is het verhaal uit.

Conclusie
Een, letterlijk, lijvig boek dat met 702pg’s ook wel een zwaar boek mag genoemt worden. Maar ondanks die dikte leest het echt wel als een trein. Een boek niet vatbaar onder één genre.