Een verhaal dat blijft kleven.

Erik De Graaf tekende overdag verpakkingen voor supermarktproducten, maar veranderde s’nachts in een rasechte striptekenaar.
Met Littekens tekende hij het tweede deel in zijn tweeluik over de tweede wereldoorlog. Samen met Scherven, het eerste deel, is dit stripduo losjes gebaseerd op de verhalen van zijn oma en zijn ooms Cor en Gijs.
Ik heb nog niet zoveel graphic novels gelezen met de wereldoorlogen als thema dus vergelijken is moeilijk. Maar dit tweede deel kon mij echt wel raken.
Na even opzoekwerk kwam ik te weten dat De Graaf tekent in wat men de Atoomstijl noemt. Dezelfde stijl waar Herge ook mee werkt. De tekeningen tonen enkel wat gezien moet worden zonder al te veel afleidingen op de achtergrond.
Het verhaal zit zeer goed in elkaar. Het verhaal toont niet enkel de strijd tegens de Duitsers maar ook de strijd tegen het eigen volk en vooral de strijd met zichzelf. Of zoals het in het verhaal vertelt wordt: Het enige zichtbare litteken.
Een verhaal over moed maar ook over zelfopoffering voor het grotere goed. Een verhaal over misbruik maken van de sitiuatie maar ook over doorzettingsvermogen.
Zeer vlot om te lezen, maar toch eentje om even over na te denken eens je hem dichtslaat.
Conclusie
Een hard verhaal gebracht op een serene manier. Tekeningen die met het weinige dat erop staat, genoeg de ernst van de situatie kunnen uitdrukken. Een verhaal om over na te denken.