Jammer genoeg was deze psychologische thriller niet voor mij

Plouhernec, Frankrijk, 1996.
De zeventienjarige Emmylou laat Bretagne achter zich op aanraden van een kennis. Ze trekt naar de buitenwijk van Londen om als au pair te werken bij een welgesteld gezin. Na het verlies van haar beste vriendin Morgane snakt ze naar een nieuwe start: haar Engels bijschaven, dromen van een studie journalistiek… even weg van alles en zoeken naar een beter leven.

James en Monica lijken het perfecte plaatje te vormen: een groot huis, een mooie wagen en twee voorbeeldige kinderen. De kleine Simon is twee, Lewis tien. Maar al snel merkt Emmylou dat Lewis mankt en dat er meer aan de hand is dan zijn ouders willen toegeven. Ondertussen voelt Emmylou zich steeds slechter. Ze is moe, uitgeput, krijgt hoofdpijn en wordt geplaagd door levendige, nare dromen. In het huis én in de buurt gebeuren vreemde dingen, waardoor ze zich steeds meer vragen stelt bij het leven van haar gastgezin. Ze verlangt naar frisse lucht en een beetje vrijheid… maar wanneer blijkt dat ze de wijk niet mag en kan verlaten, kruipt de angst langzaam onder haar huid.

💭 Helaas was dit boek niet helemaal voor mij. In het begin kreeg ik sterke The Housemaid‑vibes, maar door de aparte schrijfstijl raakte ik moeilijk in het verhaal. De korte hoofdstukken en de strakke, zeer korte zinnen maakten het soms poëtisch. Deze speciale beeldspraak zorgde ervoor dat ik vaak niet goed wist wat er nu precies gebeurde, wat echt was en wat een droom. Het voelde soms alsof er van de hak op de tak werd gesprongen, waardoor gebeurtenissen heel abrupt binnenkwamen.

Er wordt lang opgebouwd naar de plot, maar tegen de tijd dat die kwam, was ik al wat uitgecheckt en verward, waardoor het einde minder impact had dan gehoopt. Super jammer, want ik lees zoveel lovende reviews. Hopelijk kunnen anderen er wél helemaal in opgaan.

Heel erg bedankt aan Uitgeverij Cargo en L&M Books voor het recensie-exemplaar!