Sommige verhalen waren juweeltjes.

Ik had ergens gelezen dat Lovecraft en Edgar Allan Poe de besten waren in het genre van griezel- en horrorverhalen en aangezien ik een fan ben van Poe kon ik de verhalen van Lovecraft, van wie ik overigens nooit eerder heb gehoord, natuurlijk niet ongelezen laten. Ik koos voor een verzameling van korte verhalen, in de verwachting dat het een goede indruk van hem als horror-schrijver zou geven. De verhalen, gebundeld in “fantastische verhalen, 1926-1927” geeft inderdaad een divers beeld van zijn kunnen. Niet alle verhalen zijn even spannend of zelfs maar goed opgebouwd. Maar er zitten er wel juweeltjes bij, prachtige verhalen waarbij de spanning je hart sneller laat kloppen en je gebiologeerd verder leest, bladzijde na bladzijde, niet in staat om zelfs maar een korte leespauze in te lassen. Die verhalen waren een genot om te lezen.

Ik begrijp waarom hij vergeleken wordt met Edgar Allan Poe. Net als Poe bestaat de horror niet uit afgrijselijke monsters of bloederige beschrijvingen maar uit het langzaam opbouwen van de spanning en de angst, het telkens toevoegen van een paar elementen die eerst ‘normaal’ lijken maar gaandeweg ‘abnormale’ of bovennatuurlijke verschijnselen bevatten. De opbouw gebeurt zo geraffineerd dat je niet twijfelt aan de opeenvolging en authenticiteit van de gebeurtenissen tot die je aan het eind sprakeloos achterlaat met de afloop.

Wat ik jammer vind van Lovecraft is dat hij de situaties soms zo uitvoerig beschrijft, en zulke overvloedige details geeft, dat het ten koste gaat van de ‘flow’ en de spanning van het verhaal. En het feit dat zijn schrijfstijl inmiddels gedateerd is, helpt ook niet om je helemaal in het verhaal te verliezen. Dat deed Edgar Allan Poe toch beter.