...tóch een beetje een onvoldaan gevoel overgehouden....

Toen dit boek in 2018 uitkwam, heb ik het meteen gekocht en in één ruk uitgelezen. Een heerlijke ervaring maar het verslinden van zo’n boek heeft als neveneffect, bij mij althans, dat ik niet alle details van het verhaal meekrijg en dat ook niet alles beklijft. En aangezien ik een Reacher-fan ben, was het natuurlijk geen straf om dit boek voor de tweede keer ter hand te nemen en het verhaal, dit keer in alle rust, te herlezen en in mij op te nemen. Zo gezegd, zo gedaan.

Zoals altijd heb ik genoten van Reacher’s avonturen op zijn roadtrip door Amerika. Alhoewel, het gaat in dit boek niet zozeer om Reacher’s belevenissen maar meer om die van de personages in de tweede verhaallijn: Patty en Shorty, een Canadees stel dat een toekomst wil opbouwen in Amerika. De reis naar hun eindbestemming verloopt niet zo voorspoedig want door motorpech zijn ze genoodzaakt een onderkomen te zoeken in een afgelegen hotel. En alhoewel aanvankelijk er niets spectaculairs gebeurt, voel je aan je water dat er daar iets niet helemaal pluis is. De onderhuidse dreiging wordt vanaf de aankomst bij het hotel mooi en langzaam opgebouwd, met kleine, schijnbaar onbetekenende maar verontrustende details. Een beetje in de sfeer van Twilight Zone. Prachtig.

De explosieve finale vindt uiteraard plaats tegen het eind van het boek als de twee verhaalllijnen samenkomen: wanneer Patty en Shorty onze held Reacher tegenkomen.

Reacher was tot dat moment in het plaatsje Laconia, het geboortedorp van zijn vader, waar hij bij toeval – zoals hem dat regelmatig overkomt – langs is gekomen. Hij onderbreekt zijn roadtrip naar het zuiden om op onderzoek te gaan naar de geschiedenis van zijn vader aldaar. En vreemd genoeg blijkt het moeilijker te zijn dan verwacht om een spoor van zijn vader en diens familie te achterhalen, laat staan dat hij iets te weten komt over hun achtergrond. Dit wekte meteen mijn interesse want in een paar voorgaande boeken heb je meer inzicht gekregen in de levens en karakters van zijn broer en zijn moeder maar over zijn vader is tot dusver weinig bekend. Behalve datgene dat ik heb kunnen lezen in het korte verhaal “Tweede Zoon” en dat maakte mij toen al nieuwsgierig naar hem. Helaas, de zoektocht naar het verleden van zijn vader begon veelbelovend, met een leuke zijstapje hier en daar, maar de uitkomst stelde teleur. Het grote geheim zag ik lang voor de onthulling al aankomen en dat grote geheim vond ik eigenlijk ook niet eens zo groot. En bovendien vind ik het frappant dat de altijd zo zorgvuldig werkende Reacher aan het eind één bepaalde aanwijzing naar het verleden van zijn vader, niét natrekt (de ornitholoog/professor in Durham). Ik weet niet of Lee Child dat met opzet heeft gedaan (materiaal voor een volgende verhaal misschien?) maar het laat wel een onvoldaan gevoel bij mij achter, alsof het verhaal niet helemaal áf is.

Al met al weet Lee Child ook met dit verhaal weer een spannende boek af te leveren en het lezen daarvan, zelfs voor de tweede keer, zorgt voor een genoeglijk aantal uurtjes leesplezier.