Vero las: Bommen in Brussel

Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl.

Ik ben altijd geïnteresseerd in waargebeurde verhalen, dus dit boek moest ik gewoon lezen. Het boek laat mensen aan het woord die de aanslagen in Brussel van dichtbij hebben meegemaakt. Er komen slachtoffers en verschillende hulpverleners aan het woord. Hierdoor krijg je een indrukwekkend inkijk in de gevolgen van de aanslag. Hoeveel mensen hebben hulp verleend? Welke mensen hebben allemaal hulpverleend en hoe hebben zij deze aanslag ervaren. Wat heeft de aanslag voor invloed gehad op de lange termijn. Op al deze vragen krijg je in ‘Bommen in Brussel’ antwoord. Doordat de auteurs er voor gekozen hebben om verhalen van professionals af te wisselen met de verhalen van slachtoffers krijg je een interessante selectie verhalen die er samen voor zorgen dat je door blijft lezen en hoopt dat het al deze personen goed gaat, ondanks deze gruwelijke aanslag, want in ieder verhaal voel je de emoties die iedereen meegemaakt heeft tijdens deze periode.

Het boek is zo opgedeeld dat je ieder hoofdstuk apart kunt lezen, want er wordt ieder keer een nieuw verhaal verteld. Je hebt de verhalen van de verschillende personen, zoals bijvoorbeeld het verhaal van Beatrice de Lavalette. Het zeventienjarige meisje dat haar beide onderbenen verloor door de bomaanslagen. Wat bij Beatrice bijvoorbeeld meteen opvalt is dat ze meteen ging kijken naar wat wel nog mogelijk is… Haar quote aan het begin van dat hoofdstuk is:

Quote:" Ik kan erom blijven treuren of ik kan me focussen op alle dingen die nog wel mogelijk zijn. Ik kies voor het laatste, ik ben van plan het beste uit mezelf te halen. "

Uit deze quote van Beatrice lees je al hoeveel kracht ze heeft, en dit heeft ze eigenlijk al vrij snel na de aanslagen. En dit vind ik op zich heel knap. Ik kan me ook voorstellen dat je het in eerste instantie niet meer ziet zitten. Maar eigenlijk bij alle verhalen van de slachtoffers van de aanslagen, lees je heel veel doorzettingsvermogen. Geen van de slachtoffers heeft zoiets ‘Ik geef het op’ of ‘Ik zie het niet meer zitten’ en dat vind ik echt bewonderingswaardig.

Maar ook de verhalen van de professionals zorgen voor een overzicht van de werkzaamheden, van de onmetelijke inspanning die ze geleverd hebben en de wonderen die de artsen bij verschillende patiënten hebben kunnen leveren. Dit boek geeft hoop. Ook al is het te hopen dat zo’n gruwelijke aanslag nooit meer gebeurd, maar mocht dit wel gebeuren… Er staan meer mensen op die een positieve instelling hebben en die de slachtoffers zo goed mogelijk weten te redden en moed weten in te spreken.