Een perfecte dag

Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl.
Het verhaal begint op het moment dat Ann samen met haar vader op de pizzabezorger aan het wachten is. Het komt over als een gezellige, gemoedelijke avond van een gelukkig gezin. Maar dan dringen er een aantal mannen binnen die zich op haar vader storten en hem arresteren. Ann heeft het gevoel alsof ze een beetje sterft. Ik word erg nieuwsgierig en kan maar één ding doen, snel de pagina omslaan om verder te lezen.

Hierna krijgen we een kort nieuwsbericht over de arrestatie van een verdachte in de lintjesmoorden. Hierin leg ik al vrij snel de link met de arrestatie op de voorgaande pagina. Hierna komt het verhaal op gang en dit wordt vanuit verschillende perspectieven verteld, ook maken we soms enkele tijdsprongen. Het verhaal wordt verteld vanuit Ann, waarin ze zelf op onderzoek uitgaat om de onschuld van haar vader te bewijzen. Dan hebben we nog enkele hoofdstukken ‘Wij’. Deze worden verteld vanuit de dader, waarin hij momenten met de jonge meisjes beschrijft. Ook lezen we enkele opnames, waarin iemand probeert te achterhalen waarom de dader deze moorden gepleegd heeft, echter de dader laat hierin niet veel los.

Doordat Ann’s moeder al vroeg overleed, was haar vader zowel moeder als vader voor haar en hij was de perfecte vader. Hij was nooit kwaad op haar, hielp haar altijd als ze in de problemen zat en stond altijd voor haar klaar. Dus het kan gewoon niet dat hij deze meisjes vermoord heeft. En Ann is dan ook vastbesloten om op onderzoek uit te gaan. Ze heeft wel de achternaam van haar moeder aangenomen, want ze wil niet de dochter van… zijn.

Je gaat samen met Ann op onderzoek uit, al merk je dat Ann het onderzoek van de politie wel erg makkelijk aan de kant schuift en als toevalligheden afdoet. Ze wordt steeds standvastiger in haar geloof dat haar vader onschuldig is, en schuwt daar zelfs vage vermoedens niet. Ook als deze eigenlijk wel erg vergezocht zijn. Echter Hausmann weet het wel zo op te schrijven dat het nergens ongeloofwaardig wordt en je kunt begrijpen waarom Ann dit spoor volgt.

Als er dan opnieuw rode linten worden gevonden, weet Ann het zeker, de moordenaar loopt nog vrij rond, en haar vader zit hier voor vast. Aangezien haar vader weigert om iets te verklaren, is Ann zeker dat hij dadelijk opdraait voor de moorden die iemand anders gepleegd heeft.

Samen met een kennis besluit ze af te reizen naar de vindplaats van de rode linten om zo de dader op te sporen. Op dat moment merk je dat Hausmann een kei is in psychologische spelletjes met de lezer te spelen. Ik dacht dat ik wist hoe het verhaal in elkaar zat en wie de dader was, maar dan komen er toch nog enkele plotwendingen aan die ik niet verwacht had, maar die het geheel nog even onderste boven gooien.

Het verhaal is niet razend spannend, maar Hausmann zorgt er wel voor dat ik nieuwsgierig blijf en steeds door wil blijven lezen. De belangrijkste hoofdpersonages zijn voldoende diep uitgewerkt en komen realistisch op mij over. Het is eerder een psychologische thriller dan een thriller die je nagelbijtend op het puntje van je stoel laat zitten, maar als je van psychologische thrillers houdt, kan ik je deze zeer zeker aanraden.