Ik miste soms de emotie

Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl.

Het boek begint op het moment dat Hanne een afstandsverklaring tekent om haar ongeboren kind, na de geboorte af te staan. Ook lezen we iets over het verleden van Hanne. Dit zorgt er voor dat je een beeld krijgt van de jonge Hanne en haar verleden. Ook lezen we over Hanne zoals ze op dat moment leeft en de keuzes die ze maakt. Ze maakt niet altijd de meest voor de hand liggende keuzes, maar voor mijn gevoel komt dit grotendeels doordat ze aandacht/liefde zoekt die ze in haar thuissituatie miste. Ze kwam al op jonge leeftijd in een pleegtehuis terecht en daarna bij een streng pleeggezin, waar liefde en aanhankelijk niet hoog in het vaandel stonden.

Ook is er een tweede verhaallijn waarin Chrissie de hoofdrol speelt. Wat mij hierbij opvalt zijn dat er wel erg veel overeenkomsten zijn tussen Chrissie en Hanne. Bij beiden zijn de ouders omgekomen bij een auto-ongeval, beiden maken niet echt de goede keus wat mannen betreft, voor mijn gevoel net iets te toevallig allemaal.

Je zult begrijpen dat Chrissie en Hanne elkaar ontmoeten en dat Chrissie de dochter is die Hanne in 1952 afgestaan heeft. Het contact loopt niet vlekkeloos. Na de ontmoeting maken we opeens een gigantische sprong in de tijd. We gaan van 1990 opeens naar 2016. In 1990 staat Hanne nog volop in het leven, terwijl in 2016 Hanne over euthanasie nadenkt. Deze stap vind ik persoonlijk erg groot en ik had wel meer willen lezen over de band die Chrissie en Hanne in de loop der jaren gehad hebben.

Wat mij daarnaast op viel was dat de hoofdpersonages erg weinig emoties toonden. Deze hadden wat mij betreft duidelijker aanwezig mogen zijn. Nu kwamen de personages op mij wat kil over en had ik het gevoel alsof ik ze niet echt leerde kennen. Ik denk dat ik de personages hierdoor ook niet erg sympathiek over vond komen. Ondanks dit was het wel een boeiend verhaal, vooral om te lezen hoe vooral Hanne om ging met tegenslagen en toch iedere keer weer een oplossing vond voor haar probleem. Ook schuwt de auteur absoluut geen heftige onderwerpen, want die komen veelvuldig aan bod, o.a. pleegzorg, verlies en rouw, mishandeling en euthanasie. En dit maakt het boek dan ook voldoende boeiend. Door de verschillende heftige onderwerpen word je het verhaal ingetrokken en blijf je aan het boek gekluisterd tot aan de laatste pagina, want je wilt weten hoe het iedereen vergaat.