Fietsen als geneesmiddel

Marten Horjus vertrekt op 57-jarige leeftijd met fiets en aanhanger van Monnickendam naar Santiago de Compostella. Het is dan 1 april 2015. Het boekt beschrijft vooral de gedachten waar Marten mee behept is tijdens deze tocht. Het is in het begin enigszins wennen omdat de dood hier een belangrijke rol in speelt. In gedachten komt hij regelmatig de dood tegen, die de personificatie van zijn overleden vader moet zijn. Het boek is in de derde persoon geschreven, waarbij René Agema de rol van Martens alter ego op zich neemt.
Ondanks de vele filosofische bespiegelingen is het boek luchtig geschreven en blijkt de fietstocht geen grote problemen op te leveren. Onderweg worden er regelmatig wat potloodschetsen gemaakt die deels ook in het boek zijn opgenomen. Bespiegelingen over de medereizigers, die ook de Santiagotocht lopen, geven stof tot nadenken. Wat bezielt al die mensen toch. Een grote gemene deler blijkt te zijn dat de meesten hun in het verleden opgedane onprettige ervaringen niet hebben kunnen verwerken. Meestal ervaringen, die in zekere zin niet bijzonder extreem zijn, omdat deze nu eenmaal onderdeel van het leven zijn. Ook de gesprekken met medewandelaars en medefietsers zijn op een gegeven moment inhoudsloos geworden omdat de vragen en antwoorden voorspelbaar zijn.

Conclusie: Een verhaal dat verder gaat dan een reisbeschrijving en de lezer meeneemt naar de herinneringen uit het verleden van de hoofdpersoon. De zee in de titel moet geïnterpreteerd worden als de eindeloze vlakte waarop het leven zich afspeelt.

De enige vraag die ik nog heb is, hoe het kan dat zijn vrouw Rebecca op 13 mei in Leon plotseling met een elektrische fiets opduikt en meefietst naar Santiago de Compostella.