De verwachtingen lagen hoger

Ellen Saint is woedend, dat is wel het minste wat je kan zeggen. Wanneer ze bij een klant op bezoek is, ziet ze plots in het appartementsgebouw aan de overkant een fata morgana. Ze kan haar ogen niet geloven. Daar op het dakterras ziet ze Kieran, een man waarvan ze dacht dat ze die nooit meer terug zou zien. Ze had namelijk opdracht gegeven hem te vermoorden en dacht dus al enkele jaren dat dat ook echt gebeurd was.
De woede die bouwt alleen maar op en ze wil het opnieuw proberen.

Maar waarom wilde ze Kieran nu precies dood? Dit kom je als lezer stap voor stap te weten in het boek. Ellen is namelijk zelf de auteur van het boek. Ze schrijft het ganse verhaal van zich af, vanuit haar standpunt. Hierdoor voel je meteen de immense woede en haat die in haar binnenste woedt. Empathie kan ze niet meer opbrengen, waardoor ze eigenlijk een heel vervelend mens wordt.

Gelukkig wordt dit gevoel halverwege het boek gecounterd doordat haar ex-man Vic aan het woord komt. Hij kan wel nog begrip opbrengen en laat een ander licht schijnen op de ganse situatie. Dit zorgt voor tegengewicht voor de constante woede die je als lezer toegeworpen krijgt.

"Haar woorden" is een boek dat je als lezer ofwel ligt ofwel net helemaal niet. Een tussenin is er denk ik niet. Persoonlijk kwam er voor mij veel te veel haat en woede aan bod, sympathie voor het hoofdpersonage kon ik niet opbrengen en gans het boek kabbelt voort op die haat. Het is een beetje teveel van het goede.