'Leuk tussendoortje.'

Dit is het tweede boek dat ik van Kitty lees. Eerder las ik ‘Ze komt te dichtbij’, een verhaal waar ik erg van genoten heb. Ook van dit verhaal heb ik wederom genoten. In het begin moest ik er even inkomen vanwege het, voor mij, vele gebruik van korte zinnen, maar naarmate het verhaal vorderde, werd dit beter en zat ik er goed in. Ik bleef doorlezen en had het dan ook in een mum van tijd uit.
Michelle en Bart hebben net een woning gekocht. Het is hun eerste keer samenwonen, wat natuurlijk ontzettend spannend, maar ook heel leuk is. De buurt ziet er goed uit en Michelle kan het goed vinden met de overbuurvrouw, met wie ze regelmatig scrabble speelt. Ook haar carrière krijgt eindelijk vleugels wanneer er mysterieuze botten boven water komen. Michelle ziet haar kans schoon om naam te maken als misdaadjournalist. Dit loopt echter niet zoals ze had gehoopt…
Michelle en Bart worden op een gegeven moment bedreigd en er beginnen vreemde dingen te gebeuren. Al gauw leggen ze de link met het onderzoek dat Michelle doet naar de botten. Dit zorgt voor een heerlijk onheilspellend gevoel, waardoor je blijft doorlezen. Kitty weet de angst die Bart en Michelle ervaren goed over te brengen, waardoor je als lezer met hen meeleeft en benieuwd bent naar hoe het verhaal in elkaar zit.
Michelle is een leuk personage. Hoewel de bedreigingen haar angst aanjagen, blijft ze onderzoek doen naar de botten. Haar doorzettingsvermogen is hierin goed verwerkt.
Helemaal verrast was ik niet toen ik bij de ontknoping kwam. Ik had al een beetje een voorgevoel, maar het verhaal eromheen en een bepaalde wending had ik niet verwacht. Hierdoor bleef het verhaal tot het einde boeiend, al had ik graag nog iets meer willen lezen over de geschiedenis van Anna en Jannie. Dit had voor mij nog wat extra diepgang kunnen toevoegen.
Al met al heb ik absoluut genoten van dit verhaal en raad ik het zeker aan voor wie zin heeft in een avondje psychologische spanning.