Spannend en actueel, maar niet volledig overtuigend.

Wanda Reisel levert met De krenking opnieuw een roman af die laat zien hoezeer ze geïnteresseerd is in de dunne scheidslijnen tussen ethiek, morele verantwoordelijkheid en publieke perceptie. De dood en sterfelijkheid spelen hier een prominente rol, zowel als onderwerp van overdenking voor de personages als middel om de lezer aan het denken te zetten over de grenzen van mededogen en verantwoordelijkheid. In theorie is dit een intrigerende invalshoek en Reisel behandelt het thema met haar gebruikelijke precisie en literaire verfijning.

Het hoofdpersonage is Levi Levi, de waarnemend huisarts die lezer misschien al kennen uit Nacht over Westwoud. In dit nieuwe verhaal staat hij zelf in het middelpunt van controverse: beschuldigd van de moord op een patiënt. De roman opent met een politie-inval en vanaf dat moment ontwikkelt zich een kettingreactie van gebeurtenissen. Reisel introduceert een hoeveelheid personages die het verhaal vullen met dreiging en spanning. Het is duidelijk dat zij bedoeld zijn om een fuik rondom Levi te creëren en de morele en praktische dilemma’s waarin hij zich bevindt te benadrukken.

De interne wereld van Levi wordt op indringende wijze verbeeld. Zijn worstelingen, angsten en reflecties krijgen ruimte in beelden die zowel poëtisch als beklemmend zijn:

“Geleidelijk aan overspoelde het geruststellende geluid van de zee mijn getob. Alleen heel soms probeerde de stem aan de binnenkant van mijn schedel nog wat weg te knagen, maar niet zo opdringerig als eerst, alsof hij niet meer in me geïnteresseerd was, een gijzelnemer die van uitputting het touw van de gegijzelde wat liet vieren.”

“Ikzelf leefde in een geestelijk vacuüm dat bestond bij de gratie van de luchtlagen die er van boven op drukken en er van onderen tegenaan duwen. Ik lag daartussenin op mijn rug naar boven te staren.”

Hoewel deze passages de psychologische diepgang van het boek benadrukken, voelt het verhaal soms geforceerd aan. De stroom van nieuwe personages en plotwendingen kan overweldigend zijn, en het is niet altijd duidelijk of elk element noodzakelijk is voor de spanningsboog. De dreiging van de strandgangers en hun pseudowetenschappelijk onderzoek voelt bijvoorbeeld soms meer als een externe spanning dan een organisch onderdeel van Levi’s innerlijke worsteling.

Toch krijgt de roman extra diepgang door de thematiek rond ethiek en publieke opinie. Levi worstelt met de grenzen van mededogen, de interpretatie van de wet en de druk van buitenaf, iets wat Reisel overtuigend neerzet. In dit opzicht is De krenking actueel: het laat zien hoe sociale media, publieke opinies en snelle veroordelingen de ruimte voor nuance en begrip steeds kleiner maken. De parallellen met actuele euthanasiekwesties en morele dilemma’s in de medische wereld geven het verhaal urgentie en laten zien dat Reisel haar maatschappelijke observaties scherp weet te verweven met fictie.

Stilistisch blijft Reisel sterk. Haar oog voor detail, psychologische precisie en vermogen om Levi’s innerlijke overwegingen overtuigend te verbeelden, zijn aanwezig en geven het verhaal diepgang.

De krenking is daarmee een roman die zowel sterke momenten kent als minder overtuigende passages. De ideeën en thema’s zijn prikkelend en actueel, maar de uitvoering voelt soms ongebalanceerd. Voor lezers die Reisel waarderen om haar scherpzinnige observaties en haar vermogen om ethiek en menselijke kwetsbaarheid te verweven met fictie, biedt De krenking veel stof tot nadenken. Voor wie echter een strakker, coherent plot prefereert, kan het soms te fragmentarisch aanvoelen.