Prachtige roman

Voor de leesclub va De Boekenreizigers mochten we De val van een engel lezen van Ria Anyca. Dank aan de auteur en aan uitgeverij Witsand die het boek ter beschikking stelde!
Dit is een verhaal dat op waarheden gebaseerd is. Waarheden? Ja, meervoud. De auteur is journaliste en was doorheen de jaren getuige van veel gevallen van huiselijk geweld en misbruik.
Uit de vele vele gesprekken die ze met slachtoffers had heeft ze een pageturner ban formaat gedistilleerd. Dik 460 bladzijden, maar het verveelt geen moment.
Bie, Merel en Louisa zijn een groepje vriendinnen zoals je dat wel vaker bij pubermeiden ziet. Heel verschillend, af ent oe flink ruzie makend maar elkaar door dik en steunend. Dan komt Ianthe erbij, door toedoen van Bie, die een diepgeworteld gevoel voor rechtvaardigheid heeft. Of de twee anderen dat nu altijd zo geweldig vinden, is eerder twijfelachtig. Bie, de sterke, Louise de georganiseerde, Merel de heel onzekere die dat soms ook ongenadig uitspeelt, en dan Ianthe. Ianthe die een heel verleden meesleurt. Ianthe die in het vizier van Victor komt. Victor, de knappe, rijzige zakenman voor wie zoveel vrouwen vallen, valt op hààr. Ze kan het niet geloven. Merel is zelf stapelgek op de man die haar echt niet ziet staan.
Het huwelijk van Ianthe en Victor lijkt een sprookje, maar zoals zo vaak is het niet al goud wat blinkt en weten we niet wat er achter gesloten deuren gebeurt.
Als Ianthe zich steeds meer gat isoleren van de vriendinnen reageren die alle drie op hun eigen manier, afhankelijk van hun karakter. Bie, de leider die altijd maar door wil gaan, desnoods met de kop door de muur heen, blijft doorgaan tot ook zij het lijkt op te geven. Lijkt. Want niets is wat het lijkt. De vrouwen begrijpen wat er aan de hand is en willen wraak. Wraakengel spelen. Hell hath no fury like a woman scorned! Wie is nu eigenlijk de engel die valt?
Zullen Ianthe’s vriendinnen Kunnen opstaan tegen Victor, die zich almachtig voelt?
Een boek dat meer dan de moeite waard! Het leest vlot als een roman, soms verandert de stijl naar een jounalistieker genre zonder dat het stoort. Dat vond ik bijzonder knap gedaan, net als andere stijlfiguren waarvoor de auteur koos en die je niet zo vaak ziet.
Dank ook aan Erna voor de vele vragen die ons deden nadenken.