Een spirituele zoektocht die toch niet zweverig is

Voor de leesclub van De Boekenreizigers lazen e ‘Maaneiland van Corinne Baard Postma
Op het Maaneiland doen de priesteressen er alles aan om hun Godin te eren. Net als zovele andere gemeenschappen heeft deze matriarchale samenleving een hiërarchische structuur waar vrij streng de hand aan wordt gehouden. Net als in andere spiritueel gerichte samenlevingen spelen rituelen en feesten een belangrijke rol met een diepere betekenis. Dir moeten de priesteressen door en door leren kennen. Het lijkt soms wat op het ‘ora et labora’ van kloostergemeenschappen. Daar wordt ook stevig met de hand gewerkt maar is er ook veel plaats voor studie en gebed. Alles ter meerdere ere en glorie van het Opperwezen. In deze gemeenschap staat alles in het teken van de Godin. Wat je ook doet, alles komt weer terug bij de Godin. Niet zo heel anders dan in andere gesloten gemeenschappen. Wel anders dan in een sekte is dat de priesteressen opgeleid worden tot verstandige vrouwen, en dat er rekening wordt gehouden met wat zij kennen en kunnen, met hun gaven en ja ook met hun zwaktes. Ze mogen dan zelfstandige vrouwen zijn, hun vrije wil wordt wel beknot, maar dat zie je telkens weer gebeuren wanneer mensen in een hechte groep samenleven, kan ook bijna niet anders. Hun persoonlijke voorkeur, die staat niet op het voorplan.. En ja, net als in andere gemeenschappen speelt de menselijke aard hier ook een rol en nee, niet iedereen vindt dit leuk of makkelijk te aanvaarden. Vriendschappen komen onder druk te staan, loyaliteiten wankelen, tot op het punt waar verraad opduikt…
Nora en Ruby ontmoeten elkaar bij toeval en onmiddellijk is er een soort herkenning. Is dit het lot? Karma? Moest het zo zijn? Of toeval? Of is er toch iets meer aan de hand? Via regressietherapie probeert Nora meer te weten te komen over haar dromen, probeert ze die te duiden en zo komt ze weer in Italië waar ze ooit al een vreemde gewaarwording had, alleen wordt ze nu vergezeld door Ruby. Een vreemde reis, die uiteindelijk beiden iets zal opleveren.
Het verhaal is opgebouwd uit 2 verhaallijnen, op het eerste gezicht hebben ze geen connectie. De gemeenschap van priesteressen onder leiding van de Hogepriesteressen is een gestructureerde leefgroep waar iedereen zijn plicht vervult. De verdeling ervan leren we heel gedetailleerd kennen, zodat je als lezer een inside beeld van zo’n vrouwengemeenschap krijgt. Er zijn niet veel matriarchale gemeenschappen meer, maar ze bestaan nog wel. Zo is er een China eentje die floreert, al duizenden jaren lang, en ook daar heeft iedereen zo haar taak. We volgen Nora en Ruby volgen ook in een andere, gewonere omgeving, maar ook daar spelen de zoektocht naar het spirituele, de droomverklaringen en voorgevoelens een belangrijke rol. . Een zoektocht naar je meest innerlijke ik, ontdaan van alle laagjes die dat ik verbergen in onze maatschappij. Dat kan erg confronterend en ook onprettig zijn, maar als je er doorheen komt, kan het bevrijdend werken.
Heel filmisch beschreven, je ziet het voor je. Het onderwerp is zeker niet alledaags en toch voelde het goed aan. Mystiek en spiritualiteit hebben me altijd al geïnteresseerd, daarom heb ik dit boek ook graag gelezen, wat niet wil zeggen dat ik een speler in een dergelijke gemeenschap zou willen zijn, ook al zou het me misschien dingen opleveren. Andere lezers vonden het spirituele misschien iets té veel aanwezig, maar dat was voor mij niet het geval, ik hou er wel van, weg van harde realiteit of wat wij dan voor realiteit houden. Een zoektocht naar een dieper begrip van het waarom er ons dingen overkomen. Zweverig? Nee, dat vond ik niet, maar ik besef dat anderen het daar niet mee eens zullen zijn. Dat mag, dat maakt het lezen in groep fijn.
Dank je wel Corinne, voor een bijzonder boek.