Een roman over vriendschap tussen twee heel verschillende mensen die eenzelfde passie delen: muziek.

Kunt je geen do van een sol onderscheiden? Heb je geen idee wat het verschil is tussen een tenor en een contratenor? Geen nood, dat hoeft ook helemaal niet. Dit boek gaat inderdaad over het leven van Jean-Philippe Rameau, het genie van de Franse barok, maar eigenlijk gaat het net zo goed, zo niet nog veel meer over vriendschap. Vriendschap tussen twee mannen die Giovanni en Jean-Philippe heten, waarbij Giovanni de Italiaanse vorm van Jean is. Jean is diegene die het verhaal vertelt, als oude man die in Parijs in de berichte gevangenis zit en op zijn dood wacht.
Het is het verhaal van Jean-Philippe die op een dag het natuurkind Giovanni ontdekt, Giovanni maakt fluitjes en maakt op een natuurlijke manier muziek. Jean-Philippe is dé theoreticus van het moment en ziet meteen dat Giovanni een soort wonderkind is, hij gebruikt de intuïtieve muziekkennis van Giovanni in zijn eigen muziektheorie. Hoe het leven van Jean-Philippe Rameau er in werkelijkheid uitzag weten we niet, want er is zo goed als niets over zijn privé leven bekend. We zien een vriendschap groeien waarbij Jean-Philippe de kleine Jean op sleeptouw neemt en hem kennis leert maken met andere muziekvormen en met andere musici. Jean blijft altijd zijn eigen rustige zelve, terwijl Jean-Philippe de muziektheorie wil omgooien, veranderen. De auteur verbindt erg mooi met de werkelijkheid in die dagen in Frankrijk, de Verlichting die haar opwachting maakt ,geesten als Diderot en Voltaire die mekaar in de haren zitten en Jean-Jacques Rousseau die zijn theorieën verkondigt. Jean en Jean-Philippe zijn daar eigenlijk de verpersoonlijking van: Jean die zijn geluk vindt in de natuur, in zijn gezin en familie, en Jean-Philippe die steeds verder wil gaan, hoger wil streven en dan in zijn streven belemmerd wordt door anderen die hem eerst wel en later dan weer niét volgen. Een van de beste boeken die dit jaar las.