Beklijvend...het moet verteld worden, steeds weer. Helaas.

Hoelang mag ik blijven? Weer een oorlogsverhaal? Ja, inderdaad. En het is en blijft nodig, want ieder mens die die gruwel meemaakte heeft op zijn allerminst het recht te worden gehoord. Wendy Geuverink, De auteur is journaliste van opleiding en eerst was ik een beetje bang dat het een verhaal in 'documentairestijl' zou worden, maar dat was niet het geval. Het feit dat ze ook psycholoog is, leidde ertoe dat de lezer meteen mee is met het verhaal van Truus, die op het ogenblijk dat het boek geschreven werd een eind in de negentig is. Het lijkt alsof Truus het zelf schreef en dat betekent dat Wendy bijzonder goed kan luisteren en ook nog de gave heeft om dat verhaal wat verteld wordt in een mooi verhaal te gieten dat heel vlot leest, zonder dat het ooit oppervlakkig wordt. Truus heeft op mar liefst dertien adressen moeten verblijven tijdens de oorlog. Eerst dachten haar ouders 'ach het zal wel meevallen, dit is Nederland, we zitten niet in Duitsland'. Nou, dat viel behoorlijk tegen. Achteraf is het altijd makkelijk om te zeggen: Hoe is het mogelijk dat je dat niet zag? Als je als gewoon, normaal denkend mens in een maatschappij leeft waar het ultieme kwaad heel langzaam als een gif in de verschillende gelederen van de maatschappij binnensluipt, dan is dat inderdaad niet zo simpel. De moeder van Truus snapt als eerste dat het niét goed afloopt en onderneemt actie. Vader is dan al weggestuurd om aardappelen te rooien. Tenminste, dat wordt hen verteld. En zo vertrekt Truus naar een onbekend adres, moet ze zich steeds opnieuw weer aanpassen aan nieuwe regels, andere mensen, het altijd dreigende gevaar. Voor een jong meisje moet dat een verschrikking zijn geweest. De band met haar moeder is erg sterk, Haar broer, die ouder is moet zeker erg oppassen en ondergedoken blijven zitten, om niet te worden opgepakt. Het gezin van Truus overleeft de oorlog, met uitzondering van de vader, maar het trauma blijft, hoe dan ook. Ook voor Truus. Zij bouwde haar leven weer op. Wat mij raakte was een zinnetje waar ze zei dat wat zij had meegemaakt minder erg was dan wat de mensen die in de kampen hadden gezeten hadden megemaakt. En dat IS natuurlijk ook zo, maar van haar wordt er steeds weer verlangd dat ze voor anderen zorgt, naar hen luistert, hen opvangt 'want zij zat immers veilig ondergedoken'. Hoeveel begrip ze daarvoor ook heeft, toch steekt het dat haar ervaringen blijkbaar niet zo dorwegen. Wij, die geen oorlog meemaakten, godzijdank kunnen ons onmogelijk voorstellen hoe het moet zijn geweest, niettegenstaande alle verhalen van oudere familieleden die het wel doormaakten. Voor de jongeren is het echt belangrijk dat de verhalen van de mensen blijven verteld worden. Want nee, het kwaad is helaas de wereld niet uit. Dank aan Truus, die haar verhaal dan toch nog een keer wilde vertellen. Dank ook aan Wendy die hier een magistrale prestatie heeft neergezet, een verhaal zo schrijven dat je als lezer de indruk hebt dat het hoofdpersonage zelf aan het woord is. Ook qua taal en woordgebruik. Bijzonder knap gedaan.