Mooi verhaal, historisch gemis

In 'grondvuur' volgt de lezer drie generaties vrouwen. Eentje tijdens de Tweede Wereldoorlog, eentje tijdens de jaren '80 van de 20ste eeuw en eentje in het heden. Elk vertellen ze hetzelfde verhaal, maar op hun manier: hoe ze achter een familiegeheim kwamen en hoe ze ermee omgaan.

Het concept sprak mij zeer zeker aan. Er zijn veel boeken over de Twee Wereldoorlog. De meeste gaan over Joden of verzetslieden. Uiteraard ook belangrijke verhalen om te vertellen, maar verhalen over collaborateurs maken ook verschil. Daarom is het zeer gedurfd van de auteur. Dat ze ervoor koos om die zijden te tonen, toont dat er toch enige interesse is naar het onderwerp toe.
Op zich is het verhaal ook aangenaam vertelt. Niet te veel droge informatie en vooral veel afwisseling. De perspectieven worden mooi afgewisseld en lopen ook niet op elkaar vooruit. Elke fase overlapt, maar is niet langdradig omdat elk personage het op een andere manier beleefd heeft. Soms waren bepaalde stukken wel saai, omdat ze niet relevant waren aan de plot. Er waren zeer veel details in de stukken van het 'heden'-perspectief, die er niet toe deden.
De setting was best aangenaam, al is het soms toch vrij eentonig. De dialoog in dit boek is zeker sterk, maar de beschrijvingen zijn wat minder. Het is geen beeldend boek en je moet als lezer zelf veel inbreng doen. Iets wat soms zeer vervelend kan zijn als het gaat om drie verschillende periodes.
Alle personages waren van elkaar te onderscheiden. Het was duidelijk dat ze volle karakters waren met een eigen visie en vooral een bepaalde evolutie doorgingen die de lezer simpelweg kan volgen. De personages zijn niet gecompliceerd en eenvoudig te begrijpen in hun keuzes.

Wat voor mij minder was aan dit boek, was het historische aspect. Hoewel het verhaal en de elementen goed zaten, was het voor een historische roman vrij ondermaats. Het is zo'n sterk onderwerp, maar totaal niet in context geplaatst. Net doordat er niet duidelijk met tijd en beschrijving gewerkt werd, zorgde dat voor een dunne lijn.
Het is opnieuw een boek dat nazisme wil aankaarten, maar eigenlijk niet objectief genoeg is. Vooral tijdens het perspectief van in de Tweede Wereldoorlog, vond ik het zeer ongeloofwaardig overkomen. Met zelf nazistische voorouders, niet eens 'maar' collaborateurs, wil ik ook vooral die context kunnen waarnemen. Duitsland was niet het enige land met die gedachten. Al eeuwenlang was dit een soort van standaard in Europa, zeker West-Europa. Dat miste ik gewoon, die nuancering en vooral objectieve blik op de tijd.
Ook de reactie van de perspectieven in de jaren '80 en heden, waren naar gevoel heel dramatiserend. Ik kan begrijpen dat in de jaren '80 zoiets nog aankomt als een shock, maar in het heden kennen we voldoende over de geschiedenis om dit te nuanceren en met een heldere blik daarop terug te kijken. Het heden perspectief handelde alsof ze zelf in de jaren '40 leefde.
Teleurstellend historisch aspect. Vooral omdat er heel weinig feiten in het verhaal geworven zijn. Eigenlijk, als niet-kenner, zou je niets leren uit dit boek.

Het verhaal op zich is zeer aangenaam en vlot te lezen. Dat het concept een belangrijke boodschap met zich meedraagt, valt niet te ontkennen. Alleen jammer dat het boek zich niet in context verteld, en vrij neerslachtig blijft naar een universeel gedachtegoed uit die jaren.