Met weinig woorden zoveel zeggen, dat is kunst

Architect Luut reist na twintig jaar opnieuw naar Japan om opnieuw geïnspireerd te worden bij het tempelcomplex van Ise Jingu. Een complex dat elke twintig jaar tot de grond wordt afgebroken en opnieuw wordt opgebouwd. Het verhaal van Luut lijkt eenzelfde soort proces te ondergaan. Zijn huwelijk is gestrand en zijn dochter groeit nu op in twee huizen, kan dat goed komen?

Het boek heeft amper 100 bladzijden en de kleine hoofdstukken lijken bouwstenen van een heel leven. Ervaringen van Luut of inzichten van bouwwerken elders in de wereld zeggen iets over het verlangen om een nest te bouwen, een thuis, een plek waar je kunt wortelen en groeien, maar hoe gaat dat precies?
Jannie Regnerus gebruikt daarvoor kernachtige zinnen, die in elkaar haken. De beeldspraak die ze gebruikt om iets te vertellen, zijn als dominosteentjes en tikken volgende beelden aan, die over de lezer worden uitgestort. Ik moet steeds opnieuw beginnen om te onderzoeken wat zij nu heeft willen zeggen. Dat is geen straf. Sommige zinnen zijn zo mooi, maar ze citeren voelt bijna als heiligschennis / spoileren omdat het boek zo compact is. Met weinig woorden maakt de schrijfster zoveel ruimte, dat ervaar ik als kunst. In dit boek is geschrapt, gewikt en gewogen en het zweeft in een onzichtbare balans, die ik steeds opnieuw kan ontdekken door te herlezen. De hoofdstukken zouden op zichzelf kunnen staan, maar door de motieven, van bouwen, nesteldrang, verlangen naar wortels, spiritualiteit zijn ze met elkaar in verbinding. Het lezen zelf lijkt al een meditatieve oefening. Ik wordt er zen van. De kracht van het boek is tegelijk haar zwakte. Het is zo mooi, dat ik er nauwelijks door geraakt wordt. Het komt binnen, maar blijft ergens aan haken, het glijdt bijkans van mij af.