Een ietwat flauw einde voor een epische serie

Meer dan 1000 pagina's om het Crescent City verhaal af te kunnen sluiten. En dat merk je ook tijdens het lezen, alle vragen worden stilaan opgelost, alle plots komen samen en worden uit de doeken gedaan, alle eindjes worden aan elkaar geknoopt. Bereid je voor op veel uitleg. Heel veel uitleg.

Het eerste deel van het boek is makkelijk samen te vatten in één woord: wanhoop.
Wanhoop bij Bryce, die probeert terug te geraken naar Midgard, wanhoop bij Hunt, bij Tharion, bij Ruhn, bij Ithan, ... Geloof me vrij, je wordt er niet vrolijker van. Sommige scènes in de kerker hebben trigger warnings nodig.
Maar halfweg het boek begint het te keren en voel je de hoop boven komen.

En toch had ik meer verwacht. De spanning die in de vorige twee boeken en de eerste helft werd opgebouwd, valt als een kaartenhuisje ineen. Tijdens de laatste 100 pagina's wordt nog een poging gedaan, en ik ben er dankbaar voor, maar ik blijf toch met een honger gevoel zitten.