Nét een beetje anders dan de rest

Alleen al op het eerste gezicht is Julius Muis een heel mooi en kwalitatief prentenboek. De structuur van de kaft is fijn, met hier een daar een extra glanslaagje om bepaalde details uit te lichten. Zoals Julius Muis zelf natuurlijk, met zijn grote zwarte ogen. Het kleine hoofdpersoontje kijkt je nieuwsgierig aan en laat direct iets zien van zijn eigen persoonlijkheid: een beetje anders dan anders, maar juist daarom zo identificeerbaar.

Vervolgens sla je het boek open en stap je in de wereld van Julius Muis. Of eigenlijk moet ik zeggen: het kleine wereldje, want Julius Muis is eigenlijk niet zo van dingen die groot of nieuw of veranderlijk zijn. Hij leeft in een holletje onder de grond, omringd door de dikke wortels van een grote boom. Verderop liggen nog meer holletjes, van dassen, egels, konijntjes en andere muizen. Het ziet er geweldig gezellig uit, en de hoeveelheid details in de kleine huisjes maken dat je er een hele tijd naar kan blijven kijken.

Maar Julius is toch wel een grijze muis in dit aandoenlijke tafereeltje: te midden van de sociale activiteiten van de andere beesten is hij alleen en trekt hij zich liever terug in een van zijn boeken. Zelfs zijn holletje is afgesloten van de rest. Maar dat vindt hij niet erg, hoor. Integendeel! Julius houdt van zijn eigen routines en van de voorspelbaarheid en van het alleen zijn. Maar zoals je van een goed verhaal verwacht, wordt die voorspelbaarheid met een smak ondersteboven gekeerd. Want ineens staat Julius oog in oog met een grote, gemene vos.

De illustraties in Julius Muis zijn getekend in veel warme bruine en groene tinten, waardoor je je als lezer in het bos waant, of onder de grond bij Julius thuis. Je kunt de sfeer proeven; het wrijvende contrast tussen Julius Muis en de andere wezentjes, omdat hij anders is en misschien zelfs een beetje ‘onaangepast’. De spanning wanneer de vos zijn vertrouwde holletje binnen dringt, of wanneer de gevaarlijke kerkuil Julius later in het verhaal belaagt. Je proeft de start van een prille vriendschap tussen Julius en de vos, en later, de bezegeling daartussen, wanneer de vos Julius redt van de kerkuil.

Julius Muis is een hartverwarmend verhaal over vooroordelen en uit je comfortzone durven stappen. Over verder kijken dan je neus lang is en een vriend vinden in iemand van wie je dat nooit had verwacht. Maar voor mij was het boven alles een verhaal over een klein, uniek persoontje dat nét een beetje anders is dan de rest. En gelukkig komt illustrator/auteur Joe Todd-Stanton aan het eind van dit verhaal met een fijne, genuanceerde conclusie. Want hoewel Julius Muis kleine stapjes buiten zijn comfortzone zet, blijft hij ook wie hij is: een beetje introverter dan anderen, een beetje minder ‘gemiddeld’, maar wel Julius Muis.

Joe Todd-Stanton illustreerde eerder al Het geheim van de zwarte rots. Na het lezen van Julius Muis ben ik hier enorm nieuwsgierig naar, want ik heb Julius Muis als een heel mooi boek ervaren, met genoeg belangrijke thema’s om over door te kletsen. Mijn dochtertje vond de prent waarop de kerkuil Julius Muis te pakken probeert te krijgen wel een tikje te spannend (wat ik me iets kan voorstellen, aangezien de uil nogal dreigend aanwezig is). Maar dat is dan ook mijn enige kleine aanmerking. Verder ben ik om: Julius Muis heeft een plekje in mijn hart en onze boekenkast veroverd. Een fantastisch boek om (voor) te lezen én te zien!