Niet helemaal overtuigd

Arme Stinkhond. Hij is alleen, terwijl hij overal om zich heen verliefde stelletjes ziet die zielsgelukkig zijn. Stinkhond vraagt zich af of hij ook verliefd kan worden en wat dan dan precies is, verliefdheid. En áls hij vervolgens een knap hondje tegenkomt, vraagt hij zich af hoe hij — als stinkende, lelijke zwerfhond — haar hart kan veroveren.

Plattekat staat Stinkhond bij in deze reis naar de liefde en wijst Stinkhond op de Gids voor verleiders. Terwijl Stinkhond zijn uiterste best doet om de aandacht te trekken van Zonderpoeha, zit Zonderpoeha vast aan een bazig baasje die haar zangtalenten misbruikt en er zelf de show mee steelt. En ondertussen is daar ook nog een gemene poedel. Hij moet niets hebben van Stinkhond en steekt maar al te graag een stokje voor deze prille, opbloeiende liefde…

Stinkhond is verliefd is een grappig leesboekje over een naïef hondje dat misschien niet zo slim is, maar wel een hart van goud heeft. Het is geschikt voor kinderen die het lezen al even vaardig zijn. Ondanks de populariteit van deze serie en de aantrekkingskracht van de cover en de flaptekst, moet ik eerlijk zijn: dit boekje heeft mij niet zo overtuigd als ik had gehoopt. Ik wil niet zeggen dat het geen leuke serie is, maar het was gewoon niet echt mijn ding.

Stinkhond is verliefd is op een humoristische wijze geschreven, dus ik kan me voorstellen dat kinderen de boekjes wel kunnen waarderen. Er zitten genoeg grapjes en woordspelingen in en de illustraties maken het lezen heel aantrekkelijk. Stinkhond is bovendien een vertederend hoofdpersonage: hij is zo naïef dat hij niet doorheeft dat anderen hem soms belachelijk maken of grapjes met hem uithalen. Wat er ook gebeurt, hij blijft optimistisch en vrolijk en doet geen vlieg kwaad. Een personage om in je hart te sluiten!

Ook de verhaallijn is leuk (een van de redenen waarom dit boek mijn aandacht trok). Stinkhond en Zonderpoeha lijken geknipt voor elkaar te zijn! Maar wat Stinkhond ook doet: Zonderpoeha ziet hem maar niet staan. Zelfs niet met behulp van de Gids voor verleiders; een handleiding die beste vriend Plattekat in de vuilnisbak vindt en die adviezen geeft over hoe je een hart veroveren kan. Nee, Stinkhond maakt de ene blunder na de andere en slaagt er maar niet in om de tips goed in de praktijk te brengen.

Dus genoeg positieve punten op te noemen. Mijn bedenkingen zitten hem echter in het taalgebruik, de dubbelzinnige grapjes en de manier waarop de verhaallijn uiteindelijk op papier terecht gekomen is. Met het idee dat dit een leesboekje voor kinderen is bedoeld begon ik te lezen, maar al vrij snel twijfelde ik ineens aan de doelgroep. Het taalgebruik is volwassen, net als de grapjes, en de sfeer door het gehele boekje heen vond ik persoonlijk vrij negatief. Zo wordt Stinkhond bijvoorbeeld steeds belachelijk gemaakt, terwijl er nergens wordt uitgelegd dat dat niet goed is.

Ik zou mijn kinderen deze leesboekjes niet zo snel voorleggen, maar nogmaals, dat is persoonlijk. Voor mijn gevoel zat er een soort verpakte, volwassen laag in het verhaal en de manier waarop de gebeurtenissen beschreven worden; eentje die kinderen weliswaar misschien niet zo snel zullen zien, maar die mij erg stoorde. Ik kan er niet eens precies de vinger opleggen wat maakte dat ik aan het eind met zulke gemengde gevoelens bleef zitten.

Dus ja, kinderen zullen dit ongetwijfeld leuk vinden en meeleven met Stinkhond en zijn vriendjes. En toegegeven, ik heb een zwak voor illustraties als die van Marc Boutevant (ook een van de redenen waarom deze serie me zo nieuwsgierig maakte). De illustraties zijn zo fijn getekend! Met allerlei leuke details. Voor kinderen absoluut een toevoeging. Maar goed, daar houdt het voor mij eerlijk gezegd toch wel een beetje op.

Ik vind het echt heel vervelend om een minder positieve recensie te schrijven, omdat ik uit ervaring weet hoeveel werk er zit in het schrijven van een boek. Maar aan de andere kant wil ik natuurlijk wel eerlijk zijn en dit was ‘m gewoon niet voor mij. Helaas!